Hebrews, Chapter 6 Modern Greek

01Δια τούτο αφήσαντες την αρχικήν διδασκαλίαν του Χριστού, ας φερώμεθα προς την τελειότητα, χωρίς να βάλλωμεν εκ νέου θεμέλιον μετανοίας από νεκρών έργων, και πίστεως εις Θεόν,
02 της διδαχής των βαπτισμών, και της επιθέσεως των χειρών, και της αναστάσεως των νεκρών, και της κρίσεως της αιωνίου.
03 Και τούτο θέλομεν κάμει, εάν επιτρέπη ο Θεός.
04 Διότι αδύνατον είναι οι άπαξ φωτισθέντες και γευθέντες της επουρανίου δωρεάς, και γενόμενοι μέτοχοι του Αγίου Πνεύματος,
05 και γευθέντες τον καλόν λόγον του Θεού, και τας δυνάμεις του μέλλοντος αιώνος.
06 και έπειτα παραπεσόντες, αδύνατον να ανακαινισθώσι πάλιν εις μετάνοιαν, ανασταυρούντες εις εαυτούς τον Υιόν του Θεού, και καταισχύνοντες.
07 Διότι γη ήτις πίνει την πολλάκις ερχομένην επ' αυτής βροχήν, και γεννά βοτάνην ωφέλιμον εις εκείνους δια τους οποίους και γεωργείται, μεταλαμβάνει ευλογίαν παρά Θεού.
08  Όταν όμως εκφύη ακάνθας και τριβόλους, είναι αδόκιμος και πλησίον κατάρας, της οποίας το τέλος είναι να καυθή.
09 Περί υμών δε, αν και λαλώμεν ούτως, αγαπητοί, είμεθα πεπεισμένοι ότι έχετε τα καλήτερα και συνεχόμενα με την σωτηρίαν.
10 Διότι δεν είναι άδικος ο Θεός, να λησμονήση το έργον σας, και τον κόπον της αγάπης την οποίαν εδείξατε εις το όνομα αυτού, υπηρετήσαντες τους αγίου και υπηρετούντες.
11 Επιθυμούμεν δε να δεικνύη έκαστος υμών την αυτήν σπουδήν προς την πληροφορίαν της ελπίδος μέχρι τέλους
12 δια να μη γείνητε νωθροί, αλλά μιμηταί των δια πίστεως και μακροθυμίας κληρονομούντων τας επαγγελίας.
13 Διότι ο Θεός δίδων επαγγελίαν εις τον Αβραάμ, επειδή δεν είχε να ομόση εις ουδένα μεγαλήτερον, ώμοσεν εις εαυτόν,
14 λώγων, "Βεβαίως ευλογών θέλω σε ευλογήσει, και πληθύνων θέλω σε πληθύνει."
15 Και ούτω προσμείνας με υπομονήν, απήλαυσε την επαγγελίαν.
16 Διότι οι μεν άθρωποι ομνύουσιν εις τον μεγαλήτερον, και ο όρκος είναι εις αυτούς τέλος πάσης αντιλογίας προς βεβαίωσιν.
17 Εις το οποίον ο Θεός θέλων να δείξη περισσότερον προς τους κληρονόμους της επαγγελίας το αμετάθετον της βουλής αυτού, μετεχειρίσθη μέσον τον όρκον
18 ώστε δια δύο πραγμάτων αμεταθέτων, εις τα οποία είναι αδύνατον να ψευσθή ο Θεός, να έχωμεν ισχυράν παρηγορίαν οι καταφυγόντες εις το να κρατήσωμεν την προκειμένην ελπίδα
19 την οποίαν έχομεν, ως άγκυραν της ψυχής ασφαλής τε και βεβαίαν, και εισερχομένην εις το εσωτερικόν του καταπετάσματος
20 όπου ο Ιησούς εισήλθεν υπέρ ημών πρόδρομος, γενόμενος αρχιερεύς εις τον αιώνα κατά την τάξιν Μελχισεδέκ.
-































































Hebrews, Chapter 6 Demotic Greek

1. Γι' αυτό, αφήνοντας πια τη βασική αρχική διδασκαλία για το Χριστό, ας προχωρούμε προς την τελειότητα, χωρίς να αρχίζουμε πάλι από τα θεμελιώδη, όπως είναι η μετάνοια από νεκρά έργα, η πίστη στο Θεό
2. και οι διδασκαλίες σχετικά με το βάφτισμα, τη χειροτονία, την ανάσταση των νεκρών και την αιώνια καταδίκη.
3. Κι αυτό είναι που θα κάνουμε, αν βέβαια το επιτρέπει ο Θεός.
4. Γιατί είναι αδύνατο, αυτοί που κάποτε φωτίστηκαν και γεύτηκαν την ουράνια δωρεά και έγιναν μέτοχοι του Αγίου Πνεύματος,
5. αυτοί που γεύτηκαν ακόμα και είδαν πόσο καλό είναι το μήνυμα του Θεού, όπως επίσης και τις ουράνιες δυνάμεις του μελλοντικού κόσμου,
6. και οι οποίοι κατόπιν ξέπεσαν, να οδηγηθούν απαρχής πάλι σε μετάνοια, ξανασταυρώνοντας για τους εαυτούς τους το Γιο του Θεού και διαπομπεύοντάς τον.
7. Γιατί, η γη η οποία απορροφά το νερό της βροχής που πέφτει πολλές φορές πάνω της και παράγει χορταρικά κατάλληλα για εκείνους για τους οποίους και καλλιεργείται, δέχεται ευλογία από το Θεό.
8. Απεναντίας, αν βγάζει αγκάθια και τριβόλια, είναι άχρηστη και δεν απέχει από του να επισύρει την κατάρα πάνω της και να παραδοθεί τελικά στη φωτιά.
9. Για σας όμως, αγαπητοί μου, παρόλο που μιλάμε με τον τρόπο αυτό, έχουμε πειστεί πως σας χαρακτηρίζουν τα καλύτερα γνωρίσματα που συνδέονται με τη σωτηρία.
10. Γιατί ο Θεός δεν είναι άδικος, ώστε να ξεχάσει το έργο σας και τον κόπο στον οποίο υποβληθήκατε κινούμενοι από την αγάπη την οποία δείξατε στ' όνομά του, έχοντας υπηρετήσει και συνεχίζοντας να υπηρετείτε τους αδελφούς.
11. Επιθυμούμε, μάλιστα, ο καθένας από σας να εκδηλώνει την ίδια επιμέλεια και να αποδείχνει τη σιγουριά της ελπίδας του μέχρι το τέλος,
12. ώστε να μην ατονήσετε αλλά να γίνετε μιμητές εκείνων που με πίστη και μακροθυμία κληρονομούν όλα όσα υποσχέθηκε ο Θεός.
13. Πράγματι, όταν ο Θεός έδωσε την υπόσχεσή του στον Αβραάμ, επειδή δεν είχε να ορκιστεί σε κάποιον ανώτερο, ορκίστηκε στον εαυτό του,
14. λέγοντας: «Εξάπαντος θα σε ευλογήσω πλούσια και θα πληθύνω πάρα πολύ τον αριθμό των απογόνων σου».
15. Έτσι, χάρη στη μακροθυμία του ο Αβραάμ εξασφάλισε την υπόσχεση αυτή.
16. Γιατί, βέβαια, οι άνθρωποι ορκίζονται σε κάποιον ανώτερο και ο όρκος τους αποτελεί γι' αυτούς την επιβεβαίωση που τερματίζει κάθε αμφισβήτηση.
17. Κι ο Θεός, λοιπόν, επειδή ήθελε να αποδείξει εντονότερα στους κληρονόμους της υπόσχεσής του πως η απόφασή του είναι αμετάκλητη, περιέβαλε την υπόσχεσή του και με όρκο,
18. έτσι που στηριζόμενοι σε δύο αμετάκλητα πράγματα, τα οποία αποδείχνουν πως είναι αδύνατο να ψευσθεί ο Θεός, να έχουμε ακατάβλητο κουράγιο εμείς που καταφύγαμε σ' αυτόν, ώστε να κρατήσουμε την ελπίδα που προβάλλει μπροστά μας.
19. Την ελπίδα μας αυτή την έχουμε σαν μια ασφαλή και σίγουρη άγκυρα, που εισχωρεί στα ενδότερα του καταπετάσματος,
20. όπου, πριν από μας, μπήκε για λογαριασμό μας ο Ιησούς, αφού έγινε αρχιερέας αιώνιος κατά τον τύπο της ιερατείας του Μελχισεδέκ.
Hebrews 6
1. Γι' αυτό, αφήνοντας πια τη βασική αρχική διδασκαλία για το Χριστό, ας προχωρούμε προς την τελειότητα, χωρίς να αρχίζουμε πάλι από τα θεμελιώδη, όπως είναι η μετάνοια από νεκρά έργα, η πίστη στο Θεό
2. και οι διδασκαλίες σχετικά με το βάφτισμα, τη χειροτονία, την ανάσταση των νεκρών και την αιώνια καταδίκη.
3. Κι αυτό είναι που θα κάνουμε, αν βέβαια το επιτρέπει ο Θεός.
4. Γιατί είναι αδύνατο, αυτοί που κάποτε φωτίστηκαν και γεύτηκαν την ουράνια δωρεά και έγιναν μέτοχοι του Αγίου Πνεύματος,
5. αυτοί που γεύτηκαν ακόμα και είδαν πόσο καλό είναι το μήνυμα του Θεού, όπως επίσης και τις ουράνιες δυνάμεις του μελλοντικού κόσμου,
6. και οι οποίοι κατόπιν ξέπεσαν, να οδηγηθούν απαρχής πάλι σε μετάνοια, ξανασταυρώνοντας για τους εαυτούς τους το Γιο του Θεού και διαπομπεύοντάς τον.
7. Γιατί, η γη η οποία απορροφά το νερό της βροχής που πέφτει πολλές φορές πάνω της και παράγει χορταρικά κατάλληλα για εκείνους για τους οποίους και καλλιεργείται, δέχεται ευλογία από το Θεό.
8. Απεναντίας, αν βγάζει αγκάθια και τριβόλια, είναι άχρηστη και δεν απέχει από του να επισύρει την κατάρα πάνω της και να παραδοθεί τελικά στη φωτιά.
9. Για σας όμως, αγαπητοί μου, παρόλο που μιλάμε με τον τρόπο αυτό, έχουμε πειστεί πως σας χαρακτηρίζουν τα καλύτερα γνωρίσματα που συνδέονται με τη σωτηρία.
10. Γιατί ο Θεός δεν είναι άδικος, ώστε να ξεχάσει το έργο σας και τον κόπο στον οποίο υποβληθήκατε κινούμενοι από την αγάπη την οποία δείξατε στ' όνομά του, έχοντας υπηρετήσει και συνεχίζοντας να υπηρετείτε τους αδελφούς.
11. Επιθυμούμε, μάλιστα, ο καθένας από σας να εκδηλώνει την ίδια επιμέλεια και να αποδείχνει τη σιγουριά της ελπίδας του μέχρι το τέλος,
12. ώστε να μην ατονήσετε αλλά να γίνετε μιμητές εκείνων που με πίστη και μακροθυμία κληρονομούν όλα όσα υποσχέθηκε ο Θεός.
13. Πράγματι, όταν ο Θεός έδωσε την υπόσχεσή του στον Αβραάμ, επειδή δεν είχε να ορκιστεί σε κάποιον ανώτερο, ορκίστηκε στον εαυτό του,
14. λέγοντας: «Εξάπαντος θα σε ευλογήσω πλούσια και θα πληθύνω πάρα πολύ τον αριθμό των απογόνων σου».
15. Έτσι, χάρη στη μακροθυμία του ο Αβραάμ εξασφάλισε την υπόσχεση αυτή.
16. Γιατί, βέβαια, οι άνθρωποι ορκίζονται σε κάποιον ανώτερο και ο όρκος τους αποτελεί γι' αυτούς την επιβεβαίωση που τερματίζει κάθε αμφισβήτηση.
17. Κι ο Θεός, λοιπόν, επειδή ήθελε να αποδείξει εντονότερα στους κληρονόμους της υπόσχεσής του πως η απόφασή του είναι αμετάκλητη, περιέβαλε την υπόσχεσή του και με όρκο,
18. έτσι που στηριζόμενοι σε δύο αμετάκλητα πράγματα, τα οποία αποδείχνουν πως είναι αδύνατο να ψευσθεί ο Θεός, να έχουμε ακατάβλητο κουράγιο εμείς που καταφύγαμε σ' αυτόν, ώστε να κρατήσουμε την ελπίδα που προβάλλει μπροστά μας.
19. Την ελπίδα μας αυτή την έχουμε σαν μια ασφαλή και σίγουρη άγκυρα, που εισχωρεί στα ενδότερα του καταπετάσματος,
20. όπου, πριν από μας, μπήκε για λογαριασμό μας ο Ιησούς, αφού έγινε αρχιερέας αιώνιος κατά τον τύπο της ιερατείας του Μελχισεδέκ.
































































Matthew 1

Hebrews, Chapter 6 Ancient Greek

1. Διὸ ἀφέντες τὸν τῆς ἀρχῆς τοῦ Χριστοῦ λόγον ἐπὶ τὴν τελειότητα φερώμεθα, μὴ πάλιν θεμέλιον καταβαλλόμενοι μετανοίας ἀπὸ νεκρῶν ἔργων, καὶ πίστεως ἐπὶ Θεόν,

2. βαπτισμῶν διδαχῆς, ἐπιθέσεώς τε χειρῶν, ἀναστάσεώς τε νεκρῶν καὶ κρίματος αἰωνίου.

3. καὶ τοῦτο ποιήσομεν, ἐάνπερ ἐπιτρέπῃ ὁ Θεός.

4. ἀδύνατον γὰρ τοὺς ἅπαξ φωτισθέντας γευσαμένους τε τῆς δωρεᾶς τῆς ἐπουρανίου καὶ μετόχους γενηθέντας Πνεύματος Ἁγίου

5. καὶ καλὸν γευσαμένους Θεοῦ ῥῆμα δυνάμεις τε μέλλοντος αἰῶνος,

6. καὶ παραπεσόντας, πάλιν ἀνακαινίζειν εἰς μετάνοιαν, ἀνασταυροῦντας ἑαυτοῖς τὸν υἱὸν τοῦ Θεοῦ καὶ παραδειγματίζοντας.

7. γῆ γὰρ ἡ πιοῦσα τὸν ἐπ' αὐτῆς πολλάκις ἐρχόμενον ὑετὸν καὶ τίκτουσα βοτάνην εὔθετον ἐκείνοις δι' οὓς καὶ γεωργεῖται, μεταλαμβάνει εὐλογίας ἀπὸ τοῦ Θεοῦ·

8. ἐκφέρουσα δὲ ἀκάνθας καὶ τριβόλους, ἀδόκιμος καὶ κατάρας ἐγγύς, ἧς τὸ τέλος εἰς καῦσιν.

9. Πεπείσμεθα δὲ περὶ ὑμῶν, ἀγαπητοί, τὰ κρείττονα καὶ ἐχόμενα σωτηρίας, εἰ καὶ οὕτω λαλοῦμεν.

10. οὐ γὰρ ἄδικος ὁ Θεὸς ἐπιλαθέσθαι τοῦ ἔργου ὑμῶν καὶ τοῦ κόπου καὶ τῆς ἀγάπης ἧς ἐνεδείξασθε εἰς τὸ ὄνομα αὐτοῦ, διακονήσαντες τοῖς ἁγίοις καὶ διακονοῦντες.

11. ἐπιθυμοῦμεν δὲ ἕκαστον ὑμῶν τὴν αὐτὴν ἐνδείκνυσθαι σπουδὴν πρὸς τὴν πληροφορίαν τῆς ἐλπίδος ἄχρι τέλους,

12. ἵνα μὴ νωθροὶ γένησθε, μιμηταὶ δὲ τῶν διὰ πίστεως καὶ μακροθυμίας κληρονομούντων τὰς ἐπαγγελίας.

13. Τῷ γὰρ Ἀβραὰμ ἐπαγγειλάμενος ὁ Θεός, ἐπεὶ κατ' οὐδενὸς εἶχε μείζονος ὀμόσαι, ὤμοσε καθ' ἑαυτοῦ,

14. λέγων· εἰ μὴν εὐλογῶν εὐλογήσω σε καὶ πληθύνων πληθυνῶ σε·

15. καὶ οὕτω μακροθυμήσας ἐπέτυχε τῆς ἐπαγγελίας.

16. ἄνθρωποι μὲν γὰρ κατὰ τοῦ μείζονος ὀμνύουσι, καὶ πάσης αὐτοῖς ἀντιλογίας πέρας εἰς βεβαίωσιν ὁ ὅρκος·

17. ἐν ᾧ περισσότερον βουλόμενος ὁ Θεὸς ἐπιδεῖξαι τοῖς κληρονόμοις τῆς ἐπαγγελίας τὸ ἀμετάθετον τῆς βουλῆς αὐτοῦ, ἐμεσίτευσεν ὅρκῳ,

18. ἵνα διὰ δύο πραγμάτων ἀμεταθέτων, ἐν οἷς ἀδύνατον ψεύσασθαι Θεόν, ἰσχυρὰν παράκλησιν ἔχωμεν οἱ καταφυγόντες κρατῆσαι τῆς προκειμένης ἐλπίδος·

19. ἣν ὡς ἄγκυραν ἔχομεν τῆς ψυχῆς ἀσφαλῆ τε καὶ βεβαίαν καὶ εἰσερχομένην εἰς τὸ ἐσώτερον τοῦ καταπετάσματος,

20. ὅπου πρόδρομος ὑπὲρ ἡμῶν εἰσῆλθεν Ἰησοῦς, κατὰ τὴν τάξιν Μελχισεδὲκ ἀρχιερεὺς γενόμενος εἰς τὸν αἰῶνα.

 

































































Hebrews, Chapter 6 (KJV)

1. Therefore leaving the principles of the doctrine of Christ, let us go on unto perfection; not laying again the foundation of repentance from dead works, and of faith toward God,
2. Of the doctrine of baptisms, and of laying on of hands, and of resurrection of the dead, and of eternal judgment.
3. And this will we do, if God permit.
4. For it is impossible for those who were once enlightened, and have tasted of the heavenly gift, and were made partakers of the Holy Ghost,
5. And have tasted the good word of God, and the powers of the world to come,
6. If they shall fall away, to renew them again unto repentance; seeing they crucify to themselves the Son of God afresh, and put  him to an open shame.
7. For the earth which drinketh in the rain that cometh oft upon it, and bringeth forth herbs meet for them by whom it is dressed, receiveth blessing from God:
8. But that which beareth thorns and briers is rejected, and is nigh unto cursing; whose end is to be burned.
9. But, beloved, we are persuaded better things of you, and things that accompany salvation, though we thus speak.
10. For God is not unrighteous to forget your work and labour of love, which ye have shewed toward his name, in that ye have ministered to the saints, and do minister.
11. And we desire that every one of you do shew the same diligence to the full assurance of hope unto the end:
12. That ye be not slothful, but followers of them who through faith and patience inherit the promises.
13. For when God made promise to Abraham, because he could swear by no greater, he sware by himself,
14. Saying, Surely blessing I will bless thee, and multiplying I will multiply thee.
15. And so, after he had patiently endured, he obtained the promise.
16. For men verily swear by the greater: and an oath for confirmation is to them an end of all strife.
17. Wherein God, willing more abundantly to shew unto the heirs of promise the immutability of his counsel, confirmed it by an oath:
18. That by two immutable things, in which it was impossible for God to lie, we might have a strong consolation, who have fled for refuge to lay hold upon the hope set before us:
19. Which hope we have as an anchor of the soul, both sure and stedfast, and which entereth into that within the veil;
20. Whither the forerunner is for us entered, even Jesus, made an high priest for ever after the order of Melchisedec.
-