Hebrews, Chapter 9 Modern Greek

01 ΕΙΧΕ μεν λοιπόν και η πρώτη σκηνή διατάξεις λατρείας, και το άγιον το κοσμικόν
02 διότι κατεσκευάσθη σκηνή η πρώτη, εις την οποίαν ήτο και η λυχνία, και η τράπεζα, και η πρόθεσις των άρτων, ήτις λέγεται  Άγια.
03 μετά δε το δεύτερον καταπέτασμα ήτο σκηνή η λεγομένη Άγια αγίων,
04 έχουσα χρυσούν θυμιαστήριον, και την κιβωτόν της διαθήκης πανταχόθεν περικεκαλυμμένην με χρυσίον, εν η ήτο στάμνος χρυσή έχουσα το μάννα, και η ράβδος του Ααρών η βλαστήσασα, και αι πλάκες της διαθήκης
05 υπεράνω δε αυτής ήσαν Χερουβείμ δοξης κατασκιάζοντα το ιλαστήριον  περί των οποίων δεν είναι τώρα χρεία να λέγωμεν κατά μέρος.
06  Όντων δε τούτων ούτω κατεσκευασμένων, εις μεν την πρώτην σκηνήν εισέρχονται διαπαντός οι ιερείς εκτελούντες τας λατρείας
07 εις δε την δευτέραν άπαξ του ενιαυτού εισέρχεται μόνος ο αρχιερεύς, ουχί χωρίς αίματος, το οποίον προσφέρει υπέρ εαυτού και τω εξ αγνοίας αμαρτημάτων του λαού
08 και τούτο αδηλοποίει το Πνεύμα το  Άγιον, ότι δεν ήτο πεφανερωμένη η εις τα άγια οδός, επειδή η πρώτη σκηνή ίστατο έτι
09 ήτις ήτο τύπος εις τον τότε παρόντα καιρόν καθ' ον προσεφέροντο δώρα και θυσίαι, αίτινες δεν ηδύναντο να κάμωσι τέλειον κατά την συνείδησιν τον λατρεύοντα,
10 επειδή ήσαν διατεταγμένα μόνον εις βρώματα και πόματα, και διαφόρους βαπτισμούς, και διατάξεις σαρκικάς, μέχρι καιρού διορθώσεως.
11 Ελθών δε ο Χριστός, αρχιερεύς των μελλόντων αγαθών, δια της μεγελητέρας και τελειοτέρας σκηνής, ουχί χειροποιήτου, τουτέστιν, ουχί ταύτης της κατασκευής,
12 ουδέ δι' αίματος τράγων και μόσχων, αλλά δια του ιδίου αυτού αίματος εισήλθεν άπαξ εις τα άγια, αποκτήσας αιωνίαν λύτρωσιν.
13 Διότι εαν το αίμα των ταύρων και τράγων, και η σποδός της δαμάλεως ραντίζουσα τους μεμολυσμένους, αγιάζη προς την καθαρότητα της σαρκός,
14 πόσω μάλλον το αίμα του Χριστού, όστις δια του Πνεύματος του αιωνίου προσέφερεν εαυτόν άμωμον εις τον Θεόν, θέλει καθαρίσει την συνείδησιν σας από νεκρών έργων, εις το να λατρεύητε τον ζώντα Θεόν;
15 Και δια τούτο είναι μεσίτης διαθήκης καινής, ίνα, δια του θανάτου όστις έγεινε προς απολύτρωσιν των επί της πρώτης διαθήκης παραβάσεων, λάβωσιν οι κεκλημένοι την επεγγελίαν της αιωνίου κληρονομίας.
16 Διότι όπου είναι διαθήκη, ανάγκη να υπάρχη θάνατος εκείνου όστις έκαμε την διαθήκην
17 διότι η διαθήκη επί τεθνεώτων είναι βεβαία  επειδή ποτέ δεν ισχύει ενόσω ζη ο διαθέτης.
18  Όθεν ουδέ η πρώτη δεν ήτο εγκαινιασμένη χωρίς αίματος
19 διότι, αφού πάσα εντολή του νόμου ελαλήθη υπό του Μωϋσέως προς πάντα τον λαόν, λαβών το αίμα των μόσχων και των τράγων, με ύδωρ και μαλλίον κόκκινον και ύσσωπον, ερράντισε και αυτό το βιβλίον και πάντα τον λαόν,
20 λέγων, "Τούτο είναι το αίμα της διαθήκης, την οποίαν διέτεξεν εις εσάς ο Θεός."
21 Και την σκηνήν δε και πάντα τα σκεύη της υπηρεσίας με το αίμα ομοίως ερράντισε.
22 Και σχεδόν με αίμα καθαρίζονται πάντα κατά τον νόμον, και χωρίς χύσεως αίματος δεν γίνεται άφεσις.
23 Ανάγκη λοιπόν ήτο οι μεν τύποι των επουρανίων να καθαρίζωνται δια τούτων  αυτά όμως τα επουράνια με θυσίας ανωτέρας παρά ταύτας.
24 Διότι ο Χριστός δεν εισήλθεν εις χειροποίητα άγια, αντίτυπα των αληθινών, αλλ' εις αυτόν τον ουρανόν, δια να εμφανισθή τώρα ενώπιον του Θεού υπέρ ημών
25 ουδέ δια να προσφέρη πολλάκις εαυτόν, καθώς ο αρχιερεύς εισέρχεται εις τα άγια κατ' ενιαυτόν με ξένον αίμα
26 (διότι έπρεπε τότε πολλάκις να πάθη από καταβολής κόσμου ) τώρα δε άπαξ εις το τέλος των αιώνων εφανερώθη, δια να αθετήση την αμαρτίαν δια της θυσίας εαυτού.
27 Και καθώς είναι αποφασισμένον εις τους ανθρώπους άπαξ να αποθάνωσι, μετά δε τούτο είναι κρίσις
28 ούτω και ο Χριστός, άπαξ προσφερθείς δια να σηκώση τας αμαρτίας πολλών, θέλει φανή εκ δευτέρου χωρίς αμαρτίας εις τους προσμένοντας αυτόν δια σωτηρίαν.
-































































Hebrews, Chapter 9 Demotic Greek

1. Είχε βέβαια και η πρώτη σκηνή διατάξεις σχετικές με τη λατρεία και με το γήινο θυσιαστήριό της.
2. Κατασκευάστηκε, δηλαδή, η σκηνή, στο πρώτο μέρος της οποίας υπήρχε η λυχνία και η τράπεζα και οι άρτοι της προθέσεως, η οποία ονομάζεται «Άγια».
3. Κατόπιν, μετά από το δεύτερο καταπέτασμα, κατασκευάστηκε το μέρος της σκηνής που λέγεται «Άγια των Αγίων».
4. Εκεί υπήρχε ένα χρυσό θυμιατήρι και η κιβωτός της διαθήκης, που απ' όλες τις πλευρές της ήταν καλυμμένη με χρυσάφι. Μέσα σ' αυτήν υπήρχε μια χρυσή στάμνα που περιείχε το μάννα, όπως επίσης το ραβδί του Ααρών, που είχε βλαστήσει, και οι πλάκες της διαθήκης.
5. Πάνω από την κιβωτό υπήρχαν αστραφτερά χερουβείμ, που η σκιά τους κάλυπτε ολόκληρο το ιλαστήριο. Γι' αυτά δε χρειάζεται να μιλήσουμε τώρα λεπτομερώς.
6. Και ήταν με τέτοια διάταξη κατασκευασμένα τα δυο αυτά μέρη της σκηνής, που στο πρώτο μέρος να μπαίνουν πάντοτε οι ιερείς για να επιτελούν τις λατρευτικές τελετές,
7. ενώ στο δεύτερο μέρος της να μπαίνει μια φορά το χρόνο μόνο ο αρχιερέας, μα κι αυτός, όχι χωρίς να φέρει μαζί του αίμα, για να το προσφέρει για τον εαυτό του και για τις αμαρτίες του λαού του, που διαπράττονταν από άγνοια.
8. Το Άγιο Πνεύμα έδειχνε μ' αυτό πως δεν είχε φανερωθεί ακόμα ο δρόμος προς τα Άγια των Αγίων, όσο συνέχιζε να υπάρχει το πρώτο μέρος της σκηνής.
9. Ο συμβολισμός αυτός αναφέρεται στη σημερινή εποχή, όπου προσφέρονται δώρα και θυσίες, που δεν μπορούν να τελειοποιήσουν το λατρευτή,
10. αφού έχουν να κάνουν με φαγητά και ποτά και καθαρισμούς και με άλλες διατάξεις σχετικές με το σώμα, που έχουν δοθεί για να ισχύουν μέχρι που να έρθει ο καιρός της επανόρθωσης.
11. Όταν όμως ήρθε ο Χριστός, ο αρχιερέας των μελλοντικών αγαθών που εξασφαλίζονται μέσω της υπέρτερης και τελειότερης σκηνής, η οποία φτιάχτηκε όχι από ανθρώπινα χέρια, δηλαδή μιας σκηνής που δεν ανήκει σ' αυτόν τον κόσμο,
12. μπήκε μια για πάντα στα Άγια των Αγίων, όχι στηριζόμενος σε αίμα τράγων και μοσχαριών, αλλά μέσω του δικού του αίματος, και εξασφάλισε αιώνια λύτρωση.
13. Γιατί, αν το αίμα των ταύρων και των τράγων και το ράντισμα με στάχτη δαμαλιού αγιάζει τους μολυσμένους όσον αφορά τη σωματική τους καθαρότητα,
14. πόσο μάλλον το αίμα του Χριστού, ο οποίος με την ενέργεια του αιωνίου Πνεύματος πρόσφερε χωρίς ψεγάδι τον εαυτό του στο Θεό, θα καθαρίσει τη συνείδησή μας από νεκρά έργα, έτσι ώστε να λατρεύουμε το Ζωντανό Θεό;
15. Γι' αυτό άλλωστε είναι και μεσίτης μιας καινούργιας διαθήκης, ώστε με το θάνατό του, που συντελέστηκε για την απολύτρωση του ανθρώπου από τις παραβάσεις του στην περίοδο της πρώτης διαθήκης, να λάβουν οι καλεσμένοι την υποσχεμένη αιώνια κληρονομιά.
16. Καθόσο όπου υπάρχει διαθήκη, προϋποθέτει απαραίτητα το θάνατο του διαθέτη.
17. Γιατί μια διαθήκη ισχύει μόνο μετά το θάνατο, αφού δεν εκτελείται ποτέ όσο ζει ο διαθέτης.
18. Γι' αυτό, δεν έχει εγκαινιαστεί χωρίς αίμα ούτε και η πρώτη διαθήκη.
19. Και πράγματι, μετά που ανάγγειλε ο Μωυσής σε όλο το λαό όλες τις εντολές, όπως αυτές περιέχονται στο νόμο, πήρε το αίμα των μοσχαριών και των τράγων μαζί με νερό, και με κόκκινο μαλλί και ύσσωπο ράντισε τόσο αυτό το ίδιο το βιβλίο του νόμου, όσο και όλο το λαό,
20. λέγοντας: «Αυτό είναι το αίμα της διαθήκης την οποία όρισε ο Θεός για σας».
21. Αλλά και τη σκηνή επίσης, καθώς και όλα τα τελετουργικά σκεύη, με το αίμα τα ράντισε.
22. Και σχεδόν όλα με αίμα καθαρίζονται σύμφωνα με το νόμο, και χωρίς να χυθεί αίμα δε γίνεται συγχώρηση αμαρτιών.
23. Ήταν λοιπόν ανάγκη, αυτά που συμβολίζουν τα ουράνια πράγματα να καθαρίζονται με τέτοιους τρόπους, αλλά τα ίδια τα επουράνια απαιτούν υπέρτερες θυσίες απ' αυτές.
24. Καθότι ο Χριστός δεν μπήκε στα Άγια των Αγίων μιας σκηνής που κατασκευάστηκε από ανθρώπινα χέρια και που αποτελούν σύμβολα απλώς των αληθινών, αλλά σ' αυτόν τον ίδιο τον ουρανό, για να εμφανιστεί τώρα μπροστά στο Θεό για μας.
25. Κι ούτε μπήκε για να προσφέρει τον εαυτό του θυσία πολλές φορές, έτσι όπως μπαίνει ο αρχιερέας στα Άγια των Αγίων κάθε χρόνο προσφέροντας ξένο αίμα.
26. Διαφορετικά, θα έπρεπε να είχε πεθάνει πολλές φορές από τότε που δημιουργήθηκε ο κόσμος. Τώρα όμως, στο τέλος των αιώνων, φανερώθηκε για μοναδική φορά για να καταργήσει με τη θυσία του την αμαρτία.
27. Κι όπως είναι καθορισμένο για τους ανθρώπους μια φορά να πεθάνουν και μετά να κριθούν,
28. έτσι κι Χριστός, αφού θυσιάστηκε μια φορά με σκοπό να αναλάβει ο ίδιος τις αμαρτίες των πολλών, θα εμφανιστεί για δεύτερη φορά - χωρίς πια να ασχοληθεί με αμαρτίες - σ' εκείνους που με πόθο τον προσμένουν για τη σωτηρία τους.
-































































Matthew 1

Hebrews, Chapter 9 Ancient Greek

1. Εἶχε μὲν οὖν καὶ ἡ πρώτη σκηνὴ δικαιώματα λατρείας τό τε ἅγιον κοσμικόν.

2. σκηνὴ γὰρ κατεσκευάσθη ἡ πρώτη, ἐν ᾗ ἥ τε λυχνία καὶ ἡ τράπεζα καὶ ἡ πρόθεσις τῶν ἄρτων, ἥτις λέγεται Ἅγια.

3. μετὰ δὲ τὸ δεύτερον καταπέτασμα σκηνὴ ἡ λεγομένη Ἅγια ἁγίων,

4. χρυσοῦν ἔχουσα θυμιατήριον καὶ τὴν κιβωτὸν τῆς διαθήκης περικεκαλυμμένην πάντοθεν χρυσίῳ, ἐν ᾗ στάμνος χρυσῆ ἔχουσα τὸ μάννα καὶ ἡ ῥάβδος Ἀαρὼν ἡ βλαστήσασα καὶ αἱ πλάκες τῆς διαθήκης,

5. ὑπεράνω δὲ αὐτῆς Χερουβὶμ δόξης κατασκιάζοντα τὸ ἱλαστήριον· περὶ ὧν οὐκ ἔστι νῦν λέγειν κατὰ μέρος.

6. Τούτων δὲ οὕτω κατεσκευασμένων εἰς μὲν τὴν πρώτην σκηνὴν διὰ παντὸς εἰσίασιν οἱ ἱερεῖς τὰς λατρείας ἐπιτελοῦντες,

7. εἰς δὲ τὴν δευτέραν ἅπαξ τοῦ ἐνιαυτοῦ μόνος ὁ ἀρχιερεύς, οὐ χωρὶς αἵματος, ὃ προσφέρει ὑπὲρ ἑαυτοῦ καὶ τῶν τοῦ λαοῦ ἀγνοημάτων,

8. τοῦτο δηλοῦντος τοῦ Πνεύματος τοῦ Ἁγίου, μήπω πεφανερῶσθαι τὴν τῶν ἁγίων ὁδόν, ἔτι τῆς πρώτης σκηνῆς ἐχούσης στάσιν·

9. ἥτις παραβολὴ εἰς τὸν καιρὸν τὸν ἐνεστηκότα, καθ' ὃν δῶρά τε καὶ θυσίαι προσφέρονται μὴ δυνάμεναι κατὰ συνείδησιν τελειῶσαι τὸν λατρεύοντα,

10. μόνον ἐπὶ βρώμασι καὶ πόμασι καὶ διαφόροις βαπτισμοῖς καὶ δικαιώμασι σαρκός, μέχρι καιροῦ διορθώσεως ἐπικείμενα.

11. Χριστὸς δὲ παραγενόμενος ἀρχιερεὺς τῶν μελλόντων ἀγαθῶν διὰ τῆς μείζονος καὶ τελειοτέρας σκηνῆς, οὐ χειροποιήτου, τοῦτ' ἔστιν οὐ ταύτης τῆς κτίσεως,

12. οὐδὲ δι' αἵματος τράγων καὶ μόσχων, διὰ δὲ τοῦ ἰδίου αἵματος εἰσῆλθεν ἐφάπαξ εἰς τὰ ἅγια, αἰωνίαν λύτρωσιν εὑράμενος.

13. εἰ γὰρ τὸ αἷμα ταύρων καὶ τράγων καὶ σποδὸς δαμάλεως ῥαντίζουσα τοὺς κεκοινωμένους ἁγιάζει πρὸς τὴν τῆς σαρκὸς καθαρότητα,

14. πόσῳ μᾶλλον τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ, ὃς διὰ Πνεύματος αἰωνίου ἑαυτὸν προσήνεγκεν ἄμωμον τῷ Θεῷ, καθαριεῖ τὴν συνείδησιν ἡμῶν ἀπὸ νεκρῶν ἔργων εἰς τὸ λατρεύειν Θεῷ ζῶντι;

15. Καὶ διὰ τοῦτο διαθήκης καινῆς μεσίτης ἐστίν, ὅπως, θανάτου γενομένου εἰς ἀπολύτρωσιν τῶν ἐπὶ τῇ πρώτῃ διαθήκῃ παραβάσεων, τὴν ἐπαγγελίαν λάβωσιν οἱ κεκλημένοι τῆς αἰωνίου κληρονομίας.

16. ὅπου γὰρ διαθήκη, θάνατον ἀνάγκη φέρεσθαι τοῦ διαθεμένου·

17. διαθήκη γὰρ ἐπὶ νεκροῖς βεβαία, ἐπεὶ μήποτε ἰσχύει ὅτε ζῇ ὁ διαθέμενος.

18. Ὅθεν οὐδ' ἡ πρώτη χωρὶς αἵματος ἐγκεκαίνισται·

19. λαληθείσης γὰρ πάσης ἐντολῆς κατὰ τὸν νόμον ὑπὸ Μωϋσέως παντὶ τῷ λαῷ, λαβὼν τὸ αἷμα τῶν μόσχων καὶ τράγων μετὰ ὕδατος καὶ ἐρίου κοκκίνου καὶ ὑσσώπου, αὐτό τε τὸ βιβλίον καὶ πάντα τὸν λαὸν ἐρράντισε

20. λέγων· τοῦτο τὸ αἷμα τῆς διαθήκης ἧς ἐνετείλατο πρὸς ὑμᾶς ὁ Θεός·

21. καὶ τὴν σκηνὴν δὲ καὶ πάντα τὰ σκεύη τῆς λειτουργίας τῷ αἵματι ὁμοίως ἐρράντισε.

22. καὶ σχεδὸν ἐν αἵματι πάντα καθαρίζεται κατὰ τὸν νόμον, καὶ χωρὶς αἱματεκχυσίας οὐ γίνεται ἄφεσις.

23. Ἀνάγκη οὖν τὰ μὲν ὑποδείγματα τῶν ἐν τοῖς οὐρανοῖς τούτοις καθαρίζεσθαι, αὐτὰ δὲ τὰ ἐπουράνια κρείττοσι θυσίαις παρὰ ταύτας.

24. οὐ γὰρ εἰς χειροποίητα ἅγια εἰσῆλθεν ὁ Χριστός, ἀντίτυπα τῶν ἀληθινῶν, ἀλλ' εἰς αὐτὸν τὸν οὐρανόν, νῦν ἐμφανισθῆναι τῷ προσώπῳ τοῦ Θεοῦ ὑπὲρ ἡμῶν·

25. οὐδ' ἵνα πολλάκις προσφέρῃ ἑαυτόν, ὥσπερ ὁ ἀρχιερεὺς εἰσέρχεται εἰς τὰ ἅγια κατ' ἐνιαυτὸν ἐν αἵματι ἀλλοτρίῳ·

26. ἐπεὶ ἔδει αὐτὸν πολλάκις παθεῖν ἀπὸ καταβολῆς κόσμου· νῦν δὲ ἅπαξ ἐπὶ συντελείᾳ τῶν αἰώνων εἰς ἀθέτησιν ἁμαρτίας διὰ τῆς θυσίας αὐτοῦ πεφανέρωται.

27. καὶ καθ' ὅσον ἀπόκειται τοῖς ἀνθρώποις ἅπαξ ἀποθανεῖν, μετὰ δὲ τοῦτο κρίσις,

28. οὕτω καὶ ὁ Χριστός, ἅπαξ προσενεχθεὶς εἰς τὸ πολλῶν ἀνενεγκεῖν ἁμαρτίας, ἐκ δευτέρου χωρὶς ἁμαρτίας ὀφθήσεται τοῖς αὐτὸν ἀπεκδεχομένοις εἰς σωτηρίαν.

 

































































Hebrews, Chapter 9 (KJV)

1. Then verily the first covenant had also ordinances of divine service, and a worldly sanctuary.
2. For there was a tabernacle made; the first, wherein was the candlestick, and the table, and the shewbread; which is called the sanctuary.
3. And after the second veil, the tabernacle which is called the Holiest of all;
4. Which had the golden censer, and the ark of the covenant overlaid round about with gold, wherein was the golden pot that had manna, and Aaron's rod that budded, and the tables of the covenant;
5. And over it the cherubims of glory shadowing the mercyseat; of which we cannot now speak particularly.
6. Now when these things were thus ordained, the priests went always into the first tabernacle, accomplishing the service of God .
7. But into the second went the high priest alone once every year, not without blood, which he offered for himself, and for the errors of the people:
8. The Holy Ghost this signifying, that the way into the holiest of all was not yet made manifest, while as the first tabernacle was yet standing:
9. Which was a figure for the time then present, in which were offered both gifts and sacrifices, that could not make him that did the service perfect, as pertaining to the conscience;
10.  Which stood only in meats and drinks, and divers washings, and carnal ordinances, imposed on them until the time of reformation.
11. But Christ being come an high priest of good things to come, by a greater and more perfect tabernacle, not made with hands, that is to say, not of this building;
12. Neither by the blood of goats and calves, but by his own blood he entered in once into the holy place, having obtained eternal redemption for us .
13. For if the blood of bulls and of goats, and the ashes of an heifer sprinkling the unclean, sanctifieth to the purifying of the flesh:
14. How much more shall the blood of Christ, who through the eternal Spirit offered himself without spot to God, purge your conscience from dead works to serve the living God?
15. And for this cause he is the mediator of the new testament, that by means of death, for the redemption of the transgressions  that were under the first testament, they which are called might receive the promise of eternal inheritance.
16. For where a testament is , there must also of necessity be the death of the testator.
17. For a testament is of force after men are dead: otherwise it is of no strength at all while the testator liveth.
18. Whereupon neither the first testament was dedicated without blood.
19. For when Moses had spoken every precept to all the people according to the law, he took the blood of calves and of goats, with water, and scarlet wool, and hyssop, and sprinkled both the book, and all the people,
20. Saying, This is the blood of the testament which God hath enjoined unto you.
21. Moreover he sprinkled with blood both the tabernacle, and all the vessels of the ministry.
22. And almost all things are by the law purged with blood; and without shedding of blood is no remission.
23.  It was therefore necessary that the patterns of things in the heavens should be purified with these; but the heavenly things themselves with better sacrifices than these.
24. For Christ is not entered into the holy places made with hands, which are the figures of the true; but into heaven itself, now to appear in the presence of God for us:
25. Nor yet that he should offer himself often, as the high priest entereth into the holy place every year with blood of others;
26. For then must he often have suffered since the foundation of the world: but now once in the end of the world hath he appeared to put away sin by the sacrifice of himself.
27. And as it is appointed unto men once to die, but after this the judgment:
28. So Christ was once offered to bear the sins of many; and unto them that look for him shall he appear the second time without sin unto salvation.
-































































-