I Corinthians, Chapter 15 Modern Greek
01 ΣΑΣ φανερώνω δε, αδελφοί, το ευαγγέλιον το οποίον εκήρυξα προς εσάς, το οποίον και παρελάβετε, εις το οποίον και ίστασθε
02 διά του οποίου και σώζεσθε τίνι τρόπω σας εκήρυξα αυτό, αν φυλάττητε αυτό  εκτός εάν επιστεύσατε ματαίως.
03 Διότι παρέδωκα εις εσάς εν πρώτοις εκείνο, το οποίον και παρέλαβον, ότι ο Χριστός απέθανε διά τας αμαρτίας ημών κατά τας γραφάς
04 και ότι ετάφη, και ότι ανέστη την τρίτην ημέραν, κατά τας γραφάς
05 και ότι εφάνη εις τον Κηφάν, έπειτα εις τους δώδεκα
06 μετά ταύτα εφάνη εις πεντακοσίους και επέκεινα αδελφούς διά μιάς, εκ των οποίων οι πλειότεροι μένουσιν έως τώρα, τινές δε και εκοιμήθησαν
07 έπειτα εφάνη εις τον Ιάκωβον, έπετα εις πάντας τους αποστόλους
08 τελευταίον δε πάντων, εφάνη και εις εμέ, ως εις έκτρωμα.
09 Διότι εγώ είμαι ο ελάχιστος των αποστόλων  όστις δεν είμαι άξιος να ονομάζωμαι απόστολος, διότι κατεδίωξα την εκκλησίαν του Θεού.
10 Αλλά χάριτι Θεού είμαι ό,τι είμαι  και η εις εμέ χάρις αυτού δεν έγεινε ματαία, αλλά περισσότερον αυτών πάντων εκοπίασα  πλήν ουχί εγώ, αλλ' η χάρις του Θεού, η μετ' εμού.
11 Είτε λοιπόν εγώ, είτε εκείνοι, ούτω κηρύττομεν, και ούτως επιστεύσατε.
12 Εάν δε ο Χριστός κηρύττηται ότι ανέστη εκ νεκρών, πως τινές μεταξύ σας λέγουσιν, ότι ανάστασις νεκρών δεν είναι;
13 Και εάν ανάστασις νεκρών δεν ήναι, ουδ' ο Χριστός ανέστη
14 και αν ο Χριστός δεν ανέστη, μάταιον άρα είναι το κήρυγμα ημών, ματαία δε και η πίστις σας
15 ευρισκόμεθα δε και ψευδομάρτυρες του Θεού, διότι εμαρτυρήσαμεν περί του Θεού, ότι ανέστησε τον Χριστόν  τον οποίον δεν ανέστησεν, εάν καθ' υπόθεσιν δεν ανασταίνωνται νεκροί.
16 Διότι εάν δεν ανασταίνωνται νεκροί, ουδ' ο Χριστός ανέστη.
17 Αλλ' εάν ο Χριστός δεν ανέστη, ματαία η πίστις σας έτι είσθε εν ταις αμαρτίαις υμών.
18  Άρα και οι κοιμηθέντες εν Χριστώ απωλέσθησαν.
19 Εάν εν ταύτη τη ζωή μόνον ελπίζωμεν εις τον Χριστόν, είμεθα ελεεινότεροι πάντων των ανθρώπων.
20 Αλλά τώρα ο Χριστός ανέστη εκ νεκρών  έγεινεν απαρχή των κεκοιμημένων.
21 Διότι επειδή ο θάνατος ήλθε δι' ανθρώπου, ούτω και δι' ανθρώπου η ανάστασις των νεκρών.
22 Επειδή καθώς πάντες αποθνήσκουσιν εν τω Αδάμ, ούτω και πάντες θέλουσι ζωοποιηθή εν τω Χριστώ
23 έκαστος όμως κατά την ιδίαν αυτού τάξιν  ο Χριστός είναι η απαρχή, έπειτα όσοι είναι του Χριστού, εν τη παρουσία αυτού
24 ύστερον θέλει είσθαι το τέλος, όταν παραδώση την βασιλείαν εις τον Θεόν και Πατέρα  όταν καταργήση πάσαν αρχήν και πάσαν εξουσίαν και δύναμιν.
25 Διότι πρέπει να βασιλεύη, εωσού θέση πάντας τους εχθρούς υπό τους πόδας αυτού  ^{Ψαλμ.ρι'.1, Ματθ.κβ'.41, Πραξ.β'.34, Εφεσ.α'.20, Εβρ.α'.3}
26 έσχατος εχθρός καταργείται ο θάνατος.
27 Διότι "πάντα υπέταξεν υπό τους πόδας αυτού"  όταν δε είπη ότι πάντα είναι υποτεταγμένα, φανερόν ότι εξαιρείται ο υποτάξας εις αυτόν τα πάντα.
28  Όταν δε υποταχθώσιν εις αυτόν τα πάντα, τότε και αυτός ο Υιός θέλει υποταχθή εις τον υποτάξαντα εις αυτόν τα πάντα, διά να ήναι ο Θεός τα πάντα εν πάσι.
29 επειδή τι θέλουσι κάμει οι βαπτιζόμενοι υπέρ των νεκρών; εάν τωόντι οι νεκροί δεν ανασταίνωνται, διά τι και βαπτίζονται υπέρ των νεκρών;
30 Διά τι και ημείς κινδυνεύομεν πάσαν ώραν;
31 Καθ' ημέραν αποθνήσκω μα την εις εσάς καύχησίν μου, την οποίαν έχω εν Χριστώ Ιησού τω Κυρίω ημών.
32 Εάν κατά άνθρωπον επολέμησα με θηρία εν Εφέσω, τι το όφελος εις εμέ, αν οι νεκροί δεν ανασταίνωνται; "ας φάγωμεν και ας πίωμεν  διότι αύριον αποθνήσκομεν."
33 Μη πλανάσθε  "Φθείρουσι τα καλά ήθη αι κακαί συναναστροφαί."
34 Συνέλθετε εις εαυτούς κατά το δίκαιον, και μη αμαρτάνετε  διότι τινές έχουσιν αγνωσίαν Θεού  προς εντροπήν σας λέγω τούτο.
35 Αλλά θέλει τις ειπεί, Πως ανασταίνονται οι νεκροί; και με ποίον σώμα έρχονται;
36  Άφρον, εκείνο το οποίον συ σπείρεις, δεν ζωογονείται, εάν δεν αποθάνη.
37 Και εκείνο το οποίον σπείρεις, δεν σπείρεις το σώμα το οποίον μέλλει να γείνη, αλλά γυμνόν κόκκον, σίτου τυχόν, ή τινός των λοιπών.
38 Ο δε Θεός δίδει εις αυτό σώμα καθώς ηθέλησε, και εις έκαστον των σπερμάτων το ιδιαίτερον αυτού σώμα.
39 Πάσα σάρξ δεν είναι η αυτή σάρξ  αλλά άλλη μεν σάρξ των ανθρώπων, άλλη δε σάρξ των κτηνών, άλλη δε των ιχθύων, και άλλη των πτηνών.
40 Είναι και σώματα επουράνια, και σώματα επίγεια  πλην άλλη μεν η δόξα των επουρανίων, άλλη δε η των επιγείων.
41  Άλλη δόξα είναι του ηλίου, και άλλη δόξα της σελήνης, και άλλη δόξα των αστέρων  διότι αστήρ διαφέρει αστέρος κατά την δόξαν.
42 Ούτω και η ανάστασις των νεκρών  σπείρεται εν φθορά, ανίσταται εν αφθασία
43 σπείρεται εν ατιμία, ανίσταται εν δόξη  σπείρεται εν ασθενεία, ανίσταται εν δυνάμει
44 σπείρεται σώμα ζωϊκόν, ανίσταται σώμα πνευματικόν. Είναι σώμα ζωϊκόν, και είναι σώμα πνευματικόν.
45 Ούτως είναι και γεγραμμένον, Ο πρώτος άνθρωπος Αδάμ "έγεινεν εις ψυχήν ζώσαν"  ο έσχατος Αδάμ εις πνεύμα ζωοποιούν.
46 Πλήν ουχί πρώτον το πνευματικόν, αλλά το ζωϊκόν, έπειτα το πνευματικόν.
47 Ο πρώτος άνθρωπος είναι εκ της γης, χοϊκός  ο δεύτερος άνθρωπος, ο Κύριος εξ ουρανού.
48 Οποίος ο χοϊκός, τοιούτοι και οι χοϊκοί  και οποίος ο επουράνιος, τοιούτοι και οι επουράνιοι.
49 Και καθώς εφορέσαμεν την εικόνα του χοϊκού, θέλομεν φορέσει και την εικόνα του επουρανίου.
50 Τούτο δε λέγω, αδελφοί, ότι σάρξ και αίμα βασιλείαν Θεού δεν δύνανται να κληρονομήσωσιν, ουδέ η φθορά κληρονομεί την αφθαρσίαν.
51 Ιδού, μυστήριον λέγω προς εσάς  πάντες μεν δεν θέλομεν κοιμηθή, πάντες όμως θέλομεν μεταμορφωθή,
52 εν μιά στιγμή, εν ριπή οφθαλμού, εν τη εσχάτη σάλπιγγι διότι θέλει σαλπίσει, και οι νεκροί θέλουσιν αναστηθή άφθαρτοι, και ημείς θέλομεν μεταμορφωθή.
53 Διότι πρέπει το φθαρτόν τούτο να ενδυθή αφθαρσίαν, και το θνητόν τούτο να ενδυθή αθανασίαν.
54  Όταν δε το φθαρτόν τούτο ενδυθή αφθαρσίαν, και το θνητόν τούτο ενδυθή αθανασίαν, τότε θέλει γείνει ο λόγος ο γεγραμμένος  "Κατεπόθη ο θάνατος εν νίκη."
55 "Που, θάνατε, το κέντρον σου; που, άδη, η νίκη σου;"
56 Το δε κέντρον του θανάτου είναι η αμαρτία  και η δύναμις της αμαρτίας ο νόμος.
57 Αλλά χάρις εις τον Θεόν, όστις δίδει εις ημάς την νίκην διά του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.
58  Ώστε, αδελφοί μου αγαπητοί, γίνεσθε στερεοί, αμετακίνητοι, περισσεύοντες πάντοτε εις το έργον του Κυρίου, γινώσκοντες ότι ο κόπος σας δεν είναι μάταιος εν Κυρίω.
_
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

I Corinthians, Chapter 15 Demotic Greek
1. Σας υπενθυμίζω ακόμα, αδελφοί, το χαρμόσυνο άγγελμα που σας μετέδωσα, το οποίο και αποδεχτήκατε και στο οποίο παραμένετε.
2. Μέσω του οποίου και σώζεστε, αν φυσικά το κατέχετε έτσι όπως σας το μετέδωσα, εκτός πια αν πιστέψατε άσκοπα.
3. Γιατί, βέβαια, σας παρέδωσα από την αρχή κιόλας εκείνο το οποίο και παρέλαβα, ότι δηλαδή ο Χριστός πέθανε για τις αμαρτίες μας σύμφωνα με τις Γραφές,
4. και ότι ενταφιάστηκε και ότι έχει αναστηθεί την τρίτη μέρα σύμφωνα με τις Γραφές.
5. Και ότι εμφανίστηκε στον Κηφά· μετά στους Δώδεκα.
6. Κατόπιν εμφανίστηκε σε περισσότερους από πεντακόσιους αδελφούς συγχρόνως, από τους οποίους οι πιο πολλοί ζουν ως και σήμερα, μα υπάρχουν και μερικοί που έχουν πεθάνει.
7. Έπειτα εμφανίστηκε στον Ιάκωβο. Μετά σε όλους τους αποστόλους.
8. Και τελευταία απ' όλους, σαν σε έκτρωμα, εμφανίστηκε και σε μένα.
9. Γιατί εγώ είμαι πραγματικά ο τελευταίος ανάμεσα στους αποστόλους, που δεν είμαι άξιος να ονομάζομαι απόστολος, διότι κατέτρεξα την εκκλησία του Θεού.
10. Και ό,τι είμαι τώρα, το οφείλω στη χάρη του Θεού και μόνο, και η χάρη του αυτή σε μένα δεν πήγε χαμένη αλλά κοπίασα περισσότερο απ' όλους αυτούς, όχι βέβαια εγώ, αλλά η χάρη του Θεού που είναι μαζί μου,
11. Είτε εγώ, λοιπόν, είτε εκείνοι, αυτά ακριβώς κηρύττουμε και αυτά είναι που πιστέψατε.
12. Κι αφού κηρύττεται το γεγονός ότι ο Χριστός έχει αναστηθεί από τους νεκρούς, πώς ισχυρίζονται μερικοί από ανάμεσά σας ότι δεν υπάρχει ανάσταση νεκρών;
13. Μα αν δεν υπάρχει ανάσταση νεκρών, τότε δεν έχει αναστηθεί ούτε ο Χριστός!
14. Κι αν ο Χριστός δεν έχει αναστηθεί, τότε είναι χωρίς νόημα το κήρυγμά μας, άσκοπη είναι και η πίστη σας!
15. Γινόμαστε επιπλέον και ψευδομάρτυρες ενώπιον του Θεού, επειδή διαβεβαιώσαμε ψευδώς γι' αυτόν ότι ανέστησε το Χριστό, τον οποίο δεν ανέστησε, αν φυσικά ήταν αλήθεια ότι οι νεκροί δεν ανασταίνονται.
16. Γιατί, αν πράγματι οι νεκροί δεν ανασταίνονται, τότε δεν έχει αναστηθεί ούτε ο Χριστός!
17. Κι αν ο Χριστός δεν έχει αναστηθεί, πάει χαμένη η πίστη σας. Ζείτε ακόμα μέσα στις αμαρτίες σας!
18. Συνεπώς κι εκείνοι που πέθαναν μετά που πίστεψαν στο Χριστό, χάθηκαν!
19. Αν την ελπίδα μας στο Χριστό την έχουμε περιορίσει μέσα στα όρια αυτής της ζωής μονάχα, είμαστε οι δυστυχέστεροι απ' όλους τους ανθρώπους.
20. Μα το γεγονός είναι ότι ο Χριστός έχει αναστηθεί από τους νεκρούς. Έκανε την αρχή για την ανάσταση των νεκρών.
21. Επειδή πραγματικά ο θάνατος ήρθε στον κόσμο μέσω του ανθρώπου, γι' αυτό και μέσω ανθρώπου εξασφαλίζεται και η ανάσταση των νεκρών.
22. Γιατί, ακριβώς όπως πεθαίνουν όλοι οι άνθρωποι εξαιτίας του Αδάμ, έτσι και χάρη στον Χριστό θα αποκτήσουν ζωή όλοι.
23. Ο καθένας όμως με τη δική του τη σειρά. Την αρχή την έκανε ο Χριστός. Κατόπιν ακολουθούν εκείνοι που ανήκουν στο Χριστό, την ημέρα της παρουσίας του.
24. Έπειτα θα έρθει το τέλος, όταν παραδώσει τη βασιλεία στο Θεό και Πατέρα, αφού πρώτα καταργήσει κάθε αρχή και κάθε εξουσία και κάθε δύναμη.
25. Γιατί πρέπει αυτός να βασιλεύει, μέχρι που να καθυποτάξει όλους τους εχθρούς.
26. Ο τελευταίος εχθρός που καταργείται, είναι ο θάνατος.
27. Γιατί, λέει η Γραφή: «Τα πάντα τα καθυπόταξε σ' αυτόν». Κι όταν λέει πως «τα πάντα έχουν υποταχθεί», είναι φανερό πως δε συμπεριλαμβάνεται εκείνος που υπέταξε σ' αυτόν τα πάντα.
28. Όταν, λοιπόν, υποταχθούν τα πάντα σ' αυτόν, τότε κι αυτός ο ίδιος ο Γιος θα υποταχθεί σ' εκείνον που έθεσε τα πάντα στην εξουσία του, έτσι που όλες τις εξουσίες, πάνω σε όλα, να τις συγκεντρώσει ο Θεός στη δική του απόλυτη κυριαρχία.
29. Κι έπειτα, τι θα πετύχουν αυτοί που βαφτίζονται αφού θα μείνουν για πάντα νεκροί; Αν, μ' άλλα λόγια, οι νεκροί πράγματι δεν ανασταίνονται, τότε τι νόημα έχει να βαφτίζονται αφού έτσι κι αλλιώς θα μείνουν νεκροί;
30. Μα κι εμείς ακόμα, γιατί να διακινδυνεύουμε τη ζωή μας κάθε ώρα;
31. Κάνω όρκο στην καύχηση που έχω για σας, ότι κάθε μέρα εκτίθεμαι στο θάνατο σαν υπηρέτης του Ιησού Χριστού του Κυρίου μας.
32. Αν για τούτη την επίγεια ζωή του ανθρώπου ήταν που πάλαιψα με τα θηρία στην Έφεσο, τότε ποιο υπήρξε το όφελος για μένα; Αν οι νεκροί δεν ανασταίνονται, τότε, όπως λέει ο κόσμος: «Ας φάμε και ας πιούμε, αφού έτσι κι αλλιώς θα πεθάνουμε»!
33. Μη γελιέστε! «Καταστρέφουν τον καλό χαρακτήρα οι κακές συναναστροφές».
34. Ελάτε ξανά στα λογικά σας και μην αμαρτάνετε. Γιατί πράγματι μερικοί από σας έχουν λαθεμένη αντίληψη για το Θεό, και σας το λέω για να σας κάνω να ντραπείτε γι' αυτό.
35. Αλλά ίσως ρωτήσει κάποιος: «Πώς ανασταίνονται οι νεκροί και με τι είδους σώμα επανέρχονται στη ζωή;
36. Ανόητε! Εκείνο που σπέρνεις εσύ, δεν αποκτά ζωή, αν πρώτα δεν πεθάνει.
37. Κι όταν σπέρνεις κάτι, δε σπέρνεις το σώμα του φυτού, όπως αυτό θα γίνει μετά που φυτρώσει, αλλά ένα γυμνό κόκκο σιταριού, λόγου χάρη, ή κάποιου από τα άλλα φυτά.
38. Και σ' αυτό ο Θεός δίνει το σώμα που ο ίδιος προκαθόρισε. Και σε κάθε είδος σπόρου δίνει το δικό του ξεχωριστό σώμα.
39. Όλα τα δημιουργήματα δεν είναι όμοια, αλλά διαφορετική είναι η κατασκευή των ανθρώπων, διαφορετική η κατασκευή των ζώων, διαφορετική των ψαριών και διαφορετική των πτηνών.
40. Υπάρχουν επίσης σώματα ουράνια και σώματα επίγεια, αλλά είναι διαφορετική η λαμπρότητα των ουράνιων σωμάτων και διαφορετική των επίγειων.
41. Άλλη είναι η λαμπρότητα του ήλιου, άλλη της σελήνης και άλλη η λαμπρότητα των άστρων. Μα ακόμα και άστρο από άστρο διαφέρει σε λαμπρότητα.
42. Το ίδιο ισχύει και για την ανάσταση των νεκρών. Σπέρνεται σώμα φθαρτό, ανασταίνεται σώμα άφθαρτο.
43. Σπέρνεται καταφρονημένο ανασταίνεται ένδοξο. Σπέρνεται αδύνατο, ανασταίνεται δυνατό.
44. Σπέρνεται σώμα φυσικό, ανασταίνεται σώμα πνευματικό. Υπάρχει σώμα φυσικό αλλά υπάρχει και σώμα πνευματικό.
45. Άλλωστε, έτσι λέει και η Γραφή: «Ο πρώτος άνθρωπος, ο Αδάμ, μεταβλήθηκε σε ζωντανή ψυχή», ο τελευταίος Αδάμ, ο Χριστός, σε πνεύμα που παρέχει ζωή.
46. Δεν προηγείται όμως το πνευματικό αλλά το φυσικό. Κατόπιν ακολουθεί το πνευματικό.
47. Ο πρώτος άνθρωπος είναι από τη γη, χωματένιος. Ο δεύτερος άνθρωπος είναι ο Κύριος από τον ουρανό.
48. Όποιας φύσης υπήρξε ο χωματένιος, τέτοιας φύσης είναι και οι χωματένιοι. Και όποιας φύσης είναι ο επουράνιος, τέτοιας φύσης είναι και οι επουράνιοι.
49. Και όπως ντυθήκαμε τη μορφή του χωματένιου, έτσι θα ντυθούμε και τη μορφή του επουράνιου.
50. Και εννοώ τούτο αδελφοί: Ότι σάρκα και αίμα δεν μπορούν να κληρονομήσουν τη βασιλεία του Θεού, ούτε το φθαρτό κληρονομεί την αφθαρσία.
51. Να, τώρα σας λέω ένα μυστήριο: Όλοι δε θα πεθάνουμε, όμως όλοι θα μεταμορφωθούμε
52. εντελώς ξαφνικά, όσο παίρνει να ανοιγοκλείσει το μάτι, όταν ηχήσει η τελευταία σάλπιγγα. Γιατί θα ηχήσει η σάλπιγγα και οι νεκροί θα αναστηθούν άφθαρτοι, κι εμείς, όσοι ζούμε, θα μεταμορφωθούμε.
53. Γιατί είναι πράγματι αναγκαίο, το φθαρτό τούτο σώμα να αποκτήσει αφθαρσία, και το θνητό τούτο σώμα να αποκτήσει αθανασία.
54. Όταν, λοιπόν, το φθαρτό τούτο σώμα αποκτήσει αφθαρσία και το θνητό τούτο σώμα  αποκτήσει αθανασία, τότε θα εκπληρωθεί η προφητεία της Γραφής: «Καταποντίστηκε ολότελα ο θάνατος, πέρα για πέρα νικημένος.
55. Πού είναι θάνατε το κεντρί σου; Πού είναι Άδη η νίκη σου;».
56. Το κεντρί, λοιπόν, του θανάτου είναι η αμαρτία και η ισχύς της αμαρτίας στηρίζεται στο νόμο.
57. Ας ευχαριστούμε, όμως, το Θεό, που μας δίνει τη νίκη μέσω του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.
58. Έτσι, λοιπόν, αδελφοί μου αγαπητοί, φροντίστε να σταθεροποιείστε συνεχώς στην πίστη, να μένετε αμετακίνητοι σ' αυτήν και να αναπτύσσεστε στο έργο του Κυρίου πάντοτε, ξέροντας πως ο κόπος σας δεν πάει χαμένος με τη βοήθεια του Κυρίου.
_