II Corinthians, Chapter 2 Modern Greek

01 Απεφάσισα δε τούτο κατ` εμαυτόν, το να μη έλθω πάλιν προς εσάς με λύπην.
02 Διότι εαν εγώ σας λυπώ, και τις είναι ο ευφραίνων εμέ, ειμή ο λυπούμενος υπ' εμού;
03 Και έγραψα προς εσάς  τούτο αυτό, ώστε, όταν έλθω, να μη έχω λύπην απ' εκείνων αφ' ων έπρεπε να έχω χαράν  έχων πεποίθησιν εις πάντας υμάς, ότι η χαρά μου είναι πάντων υμών.
04 Διότι εκ πολλής θλίψεως και στενοχωρίας καρδίας έγραψα προς εσάς μετά πολλών δακρύων, ουχί δια να λυπηθήτε, αλλά δια να γνωρίσητε την αγάπην ην έχω περισσοτέρως εις εσάς.
05 Αλλ' εαν τις ελύπησε, δεν ελύπησεν εμέ, ειμή κατά μέρος, δια να μη επιβαρύνω πάντας υμάς.
06 Αρκετόν είναι εις τον τοιούτον αύτη η επίπληξις η υπό των πλειοτέρων.
07 `Ωστε το ενεντίον, πρέπει μάλλον να συγχωρήσητε, δια να μη καταποθή ο τοιούτος υπό της υπερβαλλούσης λύπης.
08 Δια τούτο σας παρακαλώ να βεβαιώσητε προς αυτόν την αγάπην σας.
09 Επειδή δια τούτο και έγραψα, δια να γνωρίσω την δοκιμασίαν σας, αν ήσθε κατά πάντα υπήκοοι.
10 Εις όντινα δε συγχωρείτε τι, συγχωρώ και εγώ  διότι αν εγώ συνεχώρησα τι, εις όντινα συνεχώρησα, δια σας έκαμον τούτο, ενώπιον του Χριστού, δια να μη υπερισχύση καθ' ημών ο Σατανάς
11 διότι δεν αγνοούμεν τα διανοήματα αυτού.
12  Ότε δε ήλθον εις την Τρωάδα δια να κηρύξω το ευαγγέλιον του Χριστού, και ηνοίχθη εις εμέ θύρα εν Κυρίω, δεν έλαβον άνεσιν εις το πνεύμα μου, διότι δεν εύρον Τίτον τον αδελφόν μου
13 αλλ' αποχαιρετήσας αυτούς εξήλθον εις Μακεδονίαν.
14 Πλήν, χάρις εις τον Θεόν όστις πάντοτε κάμνει ημάς να θριαμβεύωμεν δια του Χριστού, και φανερόνει εν παντί τόπω δι' ημών την οσμήν της γνώσεως αυτού.
15 Διότι του Χριστού ευωδία είμεθα προς τον Θεόν εις τους σωζομένους και εις τους απολλυμένους
16 εις τούτους μεν, οσμή θανάτου δια θάνατον  εις εκείνους δε, οσμή ζωής δια ζωήν. Και προς ταύτα τις είναι ικανός;
17 Διότι ημείς, καθώς οι πολλοί, δεν καπηλεύομεν τον λόγον του Θεού, αλλ' ως από ειλικρινείας, αλλ' ως από Θεού, κατενώπιον του Θεού, λαλούμεν εν Χριστώ.

_

















































II Corinthians, Chapter 2 Demotic Greek

1. Θεώρησα λοιπόν πως είναι προτιμότερο να μην έρθω πάλι φέρνοντάς σας στενοχώρια.
2. Γιατί αν εγώ σας στεναχωρώ, ποιος άλλος υπάρχει τάχα που να με ευφραίνει εκτός απ' αυτόν που στεναχωρώ;
3. Και σας το έγραψα αυτό, ώστε, όταν έρθω, να μη στεναχωρηθώ από εκείνους που θα έπρεπε να με κάνουν να χαίρομαι, έχοντας την πεποίθηση για όλους σας πως η δική μου χαρά είναι και χαρά όλων σας.
4. Γι' αυτό και με πολλή θλίψη και αγωνία στην καρδιά μου σας έγραψα, χύνοντας πολλά δάκρυα, όχι για να πικραθείτε, αλλά για να γνωρίσετε την περισσή αγάπη που έχω για σας.
5. Κι αν κάποιος μ' έχει πικράνει, δεν έχει πικράνει μόνο εμένα, αλλά τουλάχιστο ως ένα βαθμό - για να μην είμαι υπερβολικός - όλους σας.
6. Αρκετή είναι γι' αυτόν η αποδοκιμασία αυτή από τους περισσοτέρους.
7. Γι' αυτό λοιπόν, είναι προτιμότερο τώρα πια, αλλάζοντας στάση, να τον συγχωρήσετε και να τον εμψυχώσετε για να μην τυχόν και περιέλθει σε απόγνωση από την πολλή στενοχώρια ο άνθρωπος που βρέθηκε σε μια τέτοια κατάσταση.
8. Γι' αυτό, σας παρακαλώ να του δείξετε έμπρακτη αγάπη.
9. Άλλωστε, γι' αυτό και σας το έγραψα αυτό, για να διαπιστώσω τη γνησιότητά σας, αν είστε υπάκοοι σε όλα.
10. Και όποιον συγχωρείτε για κάτι, τον συγχωρώ κι εγώ. Κι άλλωστε, αν εγώ έχω συγχωρήσει κάτι, σε όποιον το έχω συγχωρήσει, το έκανα για σας στην παρουσία του Χριστού,
11. ώστε να μην επικρατήσει ο Σατανάς σε βάρος μας, γιατί δε μας διαφεύγουν οι σκοποί του.
12. Όταν έφτασα στην Τρωάδα με σκοπό να κηρύξω το Ευαγγέλιο του Χριστού, παρόλο που υπήρχε πρόσφορο έδαφος για το έργο του Κυρίου,
13. δεν ένιωσα πνευματική άνεση, επειδή δε βρήκα εκεί τον Τίτο τον αδελφό μου, και γι' αυτό τους αποχαιρέτησα και αναχώρησα για τη Μακεδονία.
14. Αλλά δόξα στο Θεό που μας κάνει πάντοτε να θριαμβεύουμε με τη δύναμη του Χριστού, και που χρησιμοποιώντας εμάς, σκορπά σε κάθε τόπο το άρωμα της γνώσεως του Χριστού.
15. Καθότι άρωμα του Χριστού είμαστε εμείς για το Θεό τόσο ανάμεσα σ' εκείνους που σώζονται όσο και ανάμεσα σ' εκείνους που βαδίζουν στο χαμό.
16. Για εκείνους που βαδίζουν στο χαμό, είμαστε οσμή θανάτου που επιφέρει το θάνατο, ενώ για εκείνους που  δέχονται τη ζωή, είμαστε ευωδιά ζωής, που δίνει τη ζωή. Και ποιος είναι ικανός γι' αυτά;
17. Οπωσδήποτε εμείς δεν είμαστε σαν τους πολλούς που εμπορεύονται το Λόγο του Θεού για δικό τους όφελος, αλλά με ειλικρίνεια, σαν απεσταλμένοι από το Θεό, μπροστά στο Θεό και παραμένοντας πιστοί στο Χριστό, τον κηρύττουμε.

_




















































Matthew 1

II Corinthians, Chapter 2 Ancient Greek

1. Ἔκρινα δὲ ἐμαυτῷ τοῦτο, τὸ μὴ πάλιν ἐν λύπῃ ἐλθεῖν πρὸς ὑμᾶς.

2. εἰ γὰρ ἐγὼ λυπῶ ὑμᾶς, καὶ τίς ἐστιν ὁ εὐφραίνων με εἰ μὴ ὁ λυπούμενος ἐξ ἐμοῦ;

3. καὶ ἔγραψα ὑμῖν τοῦτο αὐτό, ἵνα μὴ ἐλθὼν λύπην ἔχω ἀφ' ὧν ἔδει με χαίρειν, πεποιθὼς ἐπὶ πάντας ὑμᾶς ὅτι ἡ ἐμὴ χαρὰ πάντων ὑμῶν ἐστιν.

4. ἐκ γὰρ πολλῆς θλίψεως καὶ συνοχῆς καρδίας ἔγραψα ὑμῖν διὰ πολλῶν δακρύων, οὐχ ἵνα λυπηθῆτε, ἀλλὰ τὴν ἀγάπην ἵνα γνῶτε ἣν ἔχω περισσοτέρως εἰς ὑμᾶς.

5. Εἰ δέ τις λελύπηκεν, οὐκ ἐμὲ λελύπηκεν, ἀλλὰ ἀπὸ μέρους, ἵνα μὴ ἐπιβαρῶ, πάντας ὑμᾶς.

6. ἱκανὸν τῷ τοιούτῳ ἡ ἐπιτιμία αὕτη ἡ ὑπὸ τῶν πλειόνων·

7. ὥστε τοὐναντίον μᾶλλον ὑμᾶς χαρίσασθαι καὶ παρακαλέσαι, μή πως τῇ περισσοτέρᾳ λύπῃ καταποθῇ ὁ τοιοῦτος.

8. διὸ παρακαλῶ ὑμᾶς κυρῶσαι εἰς αὐτὸν ἀγάπην.

9. εἰς τοῦτο γὰρ καὶ ἔγραψα, ἵνα γνῶ τὴν δοκιμὴν ὑμῶν, εἰ εἰς πάντα ὑπήκοοί ἐστε.

10. ᾧ δέ τι χαρίζεσθε, καὶ ἐγώ· καὶ γὰρ ἐγὼ εἴ τι κεχάρισμαι ᾧ κεχάρισμαι, δι' ὑμᾶς ἐν προσώπῳ Χριστοῦ,

11. ἵνα μὴ πλεονεκτηθῶμεν ὑπὸ τοῦ σατανᾶ· οὐ γὰρ αὐτοῦ τὰ νοήματα ἀγνοοῦμεν.

12. Ἐλθὼν δὲ εἰς τὴν Τρῳάδα εἰς τὸ εὐαγγέλιον τοῦ Χριστοῦ, καὶ θύρας μοι ἀνεῳγμένης ἐν Κυρίῳ,

13. οὐκ ἔσχηκα ἄνεσιν τῷ πνεύματί μου τῷ μὴ εὑρεῖν με Τίτον τὸν ἀδελφόν μου, ἀλλὰ ἀποταξάμενος αὐτοῖς ἐξῆλθον εἰς Μακεδονίαν.

14. Τῷ δὲ Θεῷ χάρις τῷ πάντοτε θριαμβεύοντι ἡμᾶς ἐν τῷ Χριστῷ καὶ τὴν ὀσμὴν τῆς γνώσεως αὐτοῦ φανεροῦντι δι' ἡμῶν ἐν παντὶ τόπῳ·

15. ὅτι Χριστοῦ εὐωδία ἐσμὲν τῷ Θεῷ ἐν τοῖς σωζομένοις καὶ ἐν τοῖς ἀπολλυμένοις,

16. οἷς μὲν ὀσμὴ θανάτου εἰς θάνατον, οἷς δὲ ὀσμὴ ζωῆς εἰς ζωήν. καὶ πρὸς ταῦτα τίς ἱκανός;

17. οὐ γάρ ἐσμεν ὡς οἱ λοιποὶ καπηλεύοντες τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ, ἀλλ' ὡς ἐξ εἰλικρινείας, ἀλλ' ὡς ἐκ Θεοῦ κατενώπιον τοῦ Θεοῦ ἐν Χριστῷ λαλοῦμεν.

 





































































II Corinthians, Chapter 2 (KJV)

1. But I determined this with myself, that I would not come again to you in heaviness.
2. For if I make you sorry, who is he then that maketh me glad, but the same which is made sorry by me?
3. And I wrote this same unto you, lest, when I came, I should have sorrow from them of whom I ought to rejoice; having confidence in you all, that my joy is the joy of you all.
4. For out of much affliction and anguish of heart I wrote unto you with many tears; not that ye should be grieved, but that ye might know the love which I have more abundantly unto you.
5. But if any have caused grief, he hath not grieved me, but in part: that I may not overcharge you all.
6. Sufficient to such a man is this punishment, which was inflicted of many.
7. So that contrariwise ye ought rather to forgive him , and comfort him , lest perhaps such a one should be swallowed up with overmuch sorrow.
8. Wherefore I beseech you that ye would confirm your love toward him.
9. For to this end also did I write, that I might know the proof of you, whether ye be obedient in all things.
10.  To whom ye forgive any thing, I forgive also: for if I forgave any thing, to whom I forgave it , for your sakes forgave I it in the person of Christ;
11. Lest Satan should get an advantage of us: for we are not ignorant of his devices.
12. Furthermore, when I came to Troas to preach Christ's gospel, and a door was opened unto me of the Lord,
13. I had no rest in my spirit, because I found not Titus my brother: but taking my leave of them, I went from thence into Macedonia.
14. Now thanks be unto God, which always causeth us to triumph in Christ, and maketh manifest the savour of his knowledge by us in every place.
15. For we are unto God a sweet savour of Christ, in them that are saved, and in them that perish:
16. To the one we are the savour of death unto death; and to the other the savour of life unto life. And who is sufficient for these things?
17. For we are not as many, which corrupt the word of God: but as of sincerity, but as of God, in the sight of God speak we in Christ.

_