II Corinthians, Chapter 3 Modern Greek

01 Αρχίζομεν πάλιν να συνιστώμεν εαυτούς; ή μήπως έχομεν χρείαν, καθώς τινές, συστατικών επιστολών προς εσάς, ή συστατικών από σας;
02 Σεις είσθε η επιστολή ημών, εγγεγραμμένη εν ταις καρδίαις ημών, γινωσκομένη και αναγινωσκομένη υπό πάντων ανθρώπων
03 και φανερόνεσθε ότι είσθε επιστολή Χριστού, γενομένη δια της διακονίας ημών, εγγεγραμμένη ουχί με μελάνην, αλλά με το πνεύμα του Θεού του ζώντος, ουχί εις πλάκας λιθίνας, αλλ' εις πλάκας σαρκίνας της καρδίας.  Εβρ. η'. 10
04 Τοιαύτην δε πεποίθησιν έχομεν δια του Χριστού προς τον Θεόν.
05 Ουχί διότι είμεθα ικανοί αφ' εαυτών να νοήσωμεν τι, ως εξ ημών αυτών, αλλ' η ικανότης ημών είναι εκ του Θεού
06 όστις και έκαμεν  ημάς ικανούς να ήμεθα διάκονοι της καινής διαθήθης, ουχί του γράμματος, αλλά του πνεύματος διότι το γράμμα θανατόνει, το δε πνεύμα ζωοποιεί.
07 Αλλ' εαν η διακονία του θανάτου, η εν γράμμασιν εντετυπωμένη εις λίθους, έγεινεν ένδοξος, ώστε οι υιοί Ισραήλ δεν ηδύναντο να ενατενίσωσιν εις το πρόσωπον του Μωύσέως δια την δόξαν του προσώπου αυτού, την μέλλουσαν να καταργηθή
08 πως η διακονία του Πνεύματος δεν θέλει είσθαι μάλλον ένδοξος;
09 διότι αν η διακονία της κατακρίσεως ήναι δόξα, πολλώ μάλλον η διακονία της δικαιοσύνης υπερέχει κατά την δόξαν.
10 Διότι ουδέ εδοξάσθη εν τούτω τω μέρει το δεδοξασμένον, ένεκεν της υπερβαλλούσης δόξης.
11 Επειδή εαν το μέλλον να καταργηθή ήτο ένδοξον, πολλώ μάλλον το μένον είναι ένδοξον.
12  Έχοντες λοιπόν τοιαύτην ελπίδα, πολλήν παρρησίαν μεταχειριζόμεθα
13 και ουχί καθώς ο Μωύσής έβαλλε κάλυμμα επί το πρόσωπον αυτού, δια να μη ατενίσωσιν οι υιοί Ισραήλ εις το τέλος του μέλλοντος να καταργηθή
14 αλλ' ετυφλώθησαν αι διάνοιαι αυτών  διότι εως της σήμερον το αυτό κάλυμμα μένει εν τη αναγνώσει της παλαιάς διαθήκης, μη ανακαλυπτόμενον, επειδή καταργείται δια του Χριστού.
15 Αλλ' εως σήμερον, όταν αναγινώσκηται ο Μωύσής, κάλυμμα κείται επί της καρδίας αυτών.
16 Όταν όμως επιστρέψη προς τον Κύριον, θέλει αφαιρεθή το κάλυμμα.
17 Ο δε Κύριος είναι το πνεύμα  και όπου είναι το Πνεύμα του Κυρίου, εκεί ελευθερία.
18 Ημείς δε πάντες βλέποντες ως εν κατόπτρω την δόξαν του Κυρίου με ανακεκαλυμμένον πρόσωπον, μεταμορφούμεθα εις την αυτήν εικόνα από δόξης εις δόξαν, καθώς από του Πνεύματος του Κυρίου.
_




















































II Corinthians, Chapter 3 Demotic Greek

1. Μήπως αρχίζουμε πάλι να συστήνουμε τους εαυτούς μας; Εκτός κι αν χρειαζόμαστε, όπως μερικοί, συστατικές επιστολές για σας ή από σας!
2. Η δική μας επιστολή είστε εσείς, γραμμένη μέσα στις καρδιές μας, η οποία αναγνωρίζεται και διαβάζεται απ' όλους τους ανθρώπους,
3. έτσι που να φαίνεστε πως είστε επιστολή του Χριστού που την επιμεληθήκαμε εμείς. Μια επιστολή, γραμμένη όχι με μελάνι, αλλά με το Πνεύμα του Ζωντανού Θεού, όχι πάνω σε πέτρινες πλάκες, αλλά σε πλάκες ανθρώπινων καρδιών.
4. Τέτοια, λοιπόν, είναι η πεποίθηση που έχουμε χάρη στον Χριστό μπροστά στο Θεό.
5. Όχι βέβαια ότι είμαστε ικανοί από μόνοι μας, ώστε να σκεφτούμε πως έστω και στο ελάχιστο η ικανότητα αυτή προέρχεται από μας τους ίδιους. Αντίθετα, η ικανότητά μας προέρχεται από το Θεό,
6. ο οποίος και μας ικάνωσε να γίνουμε υπηρέτες της Νέας Διαθήκης. Όχι του γράμματος του νόμου, αλλά του πνεύματος. Γιατί το γράμμα του νόμου καταδικάζει σε θάνατο, ενώ το πνεύμα δίνει ζωή.
7. Κι αν ο νόμος ο αποτυπωμένος με γράμματα σε πέτρινες πλάκες, του οποίου η αποστολή ήταν η καταδίκη σε θάνατο, εγκαινιάστηκε με δόξα τόση που να μην μπορούν οι Ισραηλίτες να ατενίσουν το Μωυσή εξαιτίας της λαμπρότητας του προσώπου του, παρόλο που επρόκειτο για προσωρινή λαμπρότητα,
8. πώς είναι δυνατόν να μην παρουσιαστεί με πολύ περισσότερη δόξα η αποστολή του Πνεύματος;
9. Γιατί βέβαια, αν το όργανο της καταδίκης παρουσιάστηκε με δόξα, πολύ περισσότερο ξεπερνά σε δόξα το όργανο της δικαίωσης.
10. Και στην πραγματικότητα, δεν έχει φανεί ακόμα στην πληρότητά της η δόξα του ενδόξου πνεύματος στον κόσμο αυτό, γιατί η δόξα αυτή ξεπερνάει τα ανθρώπινα μέτρα!
11. Γιατί αν εκείνο που ήταν να καταργηθεί δόθηκε με δόξα, πολύ περισσότερο θα είναι ένδοξο εκείνο που μένει για πάντα.
12. Επειδή, λοιπόν, έχουμε μια τέτοια ελπίδα, γι' αυτό και συμπεριφερόμαστε με πολλή ελευθερία,
13. και όχι όπως ο Μωυσής που έβαζε κάλυμμα στο πρόσωπό του, για να μην ατενίσουν οι Ισραηλίτες εκείνο που στο τέλος θα καταργούνταν.
14. Όμως οι σκέψεις τους πέτρωσαν. Αφού και μέχρι σήμερα ακόμα, όταν διαβάζεται η Παλαιά Διαθήκη παραμένει το ίδιο αυτό κάλυμμα το οποίο δεν αφαιρείται, διότι μόνο σαν έρθει κανείς στο Χριστό καταργείται.
15. Έτσι, μέχρι και σήμερα, κάθε φορά που διαβάζονται τα βιβλία του Μωυσή, κάλυμμα σκεπάζει τις σκέψεις τους.
16. Μα όταν επιστρέψει κανείς στον Κύριο, αφαιρείται το κάλυμμα.
17. Και ο Κύριος εδώ είναι το Πνεύμα. Και όπου είναι το Πνεύμα του Κυρίου, εκεί υπάρχει ελευθερία.
18. Όλοι εμείς, λοιπόν, κοιτάζοντας με ακάλυπτο πρόσωπο στον καθρέφτη της δόξας του Κυρίου, μεταμορφωνόμαστε στη δική του εικόνα, προχωρώντας από δόξα σε δόξα, έτσι ακριβώς όπως θα το πετύχαινε μόνο το Πνεύμα, ο Κύριος.
_



















































II Corinthians

II Corinthians, Chapter 3 Ancient Greek

1. Ἀρχόμεθα πάλιν ἑαυτοὺς συνιστάνειν; εἰ μὴ χρῄζομεν, ὥς τινες συστατικῶν ἐπιστολῶν πρὸς ὑμᾶς ἢ ἐξ ὑμῶν συστατικῶν;

2. ἡ ἐπιστολὴ ἡμῶν ὑμεῖς ἐστε, ἐγγεγραμμένη ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν, γινωσκομένη καὶ ἀναγινωσκομένη ὑπὸ πάντων ἀνθρώπων,

3. φανερούμενοι ὅτι ἐστὲ ἐπιστολὴ Χριστοῦ διακονηθεῖσα ὑφ' ἡμῶν, ἐγγεγραμμένη οὐ μέλανι, ἀλλὰ Πνεύματι Θεοῦ ζῶντος, οὐκ ἐν πλαξὶ λιθίναις, ἀλλ' ἐν πλαξὶ καρδίαις σαρκίναις.

4. Πεποίθησιν δὲ τοιαύτην ἔχομεν διὰ τοῦ Χριστοῦ πρὸς τὸν Θεόν.

5. οὐχ ὅτι ἱκανοί ἐσμεν ἀφ' ἑαυτῶν λογίσασθαί τι ὡς ἐξ ἑαυτῶν, ἀλλ' ἡ ἱκανότης ἡμῶν ἐκ τοῦ Θεοῦ,

6. ὃς καὶ ἱκάνωσεν ἡμᾶς διακόνους καινῆς διαθήκης, οὐ γράμματος, ἀλλὰ πνεύματος· τὸ γὰρ γράμμα ἀποκτέννει, τὸ δὲ πνεῦμα ζωοποιεῖ.

7. Εἰ δὲ ἡ διακονία τοῦ θανάτου ἐν γράμμασιν ἐντετυπωμένη ἐν λίθοις ἐγενήθη ἐν δόξῃ, ὥστε μὴ δύνασθαι ἀτενίσαι τοὺς υἱοὺς Ἰσραὴλ εἰς τὸ πρόσωπον Μωϋσέως διὰ τὴν δόξαν τοῦ προσώπου αὐτοῦ τὴν καταργουμένην,

8. πῶς οὐχὶ μᾶλλον ἡ διακονία τοῦ πνεύματος ἔσται ἐν δόξῃ;

9. εἰ γὰρ ἡ διακονίᾳ τῆς κατακρίσεως δόξα, πολλῷ μᾶλλον περισσεύει ἡ διακονία τῆς δικαιοσύνης ἐν δόξῃ.

10. καὶ γὰρ οὐδὲ δεδόξασται τὸ δεδοξασμένον ἐν τούτῳ τῷ μέρει ἕνεκεν τῆς ὑπερβαλλούσης δόξης.

11. εἰ γὰρ τὸ καταργούμενον διὰ δόξης, πολλῷ μᾶλλον τὸ μένον ἐν δόξῃ.

12. Ἔχοντες οὖν τοιαύτην ἐλπίδα πολλῇ παρρησίᾳ χρώμεθα,

13. καὶ οὐ καθάπερ Μωϋσῆς ἐτίθει κάλυμμα ἐπὶ τὸ πρόσωπον ἑαυτοῦ πρὸς τὸ μὴ ἀτενίσαι τοὺς υἱοὺς Ἰσραὴλ εἰς τὸ τέλος τοῦ καταργουμένου.

14. ἀλλ' ἐπωρώθη τὰ νοήματα αὐτῶν. ἄχρι γὰρ τῆς σήμερον τὸ αὐτὸ κάλυμμα ἐπὶ τῇ ἀναγνώσει τῆς παλαιᾶς διαθήκης μένει, μὴ ἀνακαλυπτόμενον ὅτι ἐν Χριστῷ καταργεῖται,

15. ἀλλ' ἕως σήμερον, ἡνίκα ἀναγινώσκεται Μωϋσῆς, κάλυμμα ἐπὶ τὴν καρδίαν αὐτῶν κεῖται·

16. ἡνίκα δ' ἂν ἐπιστρέψῃ πρὸς Κύριον, περιαιρεῖται τὸ κάλυμμα.

17. ὁ δὲ Κύριος τὸ Πνεῦμά ἐστιν· οὗ δὲ τὸ Πνεῦμα Κυρίου, ἐκεῖ ἐλευθερία.

18. ἡμεῖς δὲ πάντες ἀνακεκαλυμμένῳ προσώπῳ τὴν δόξαν Κυρίου κατοπτριζόμενοι τὴν αὐτὴν εἰκόνα μεταμορφούμεθα ἀπὸ δόξης εἰς δόξαν, καθάπερ ἀπὸ Κυρίου Πνεύματος.

 



















































II Corinthians, Chapter 3 (KJV)

1. Do we begin again to commend ourselves? or need we, as some others , epistles of commendation to you, or letters  of commendation from you?
2. Ye are our epistle written in our hearts, known and read of all men:
3.  Forasmuch as ye are manifestly declared to be the epistle of Christ ministered by us, written not with ink, but with the Spirit of the living God; not in tables of stone, but in fleshy tables of the heart.
4. And such trust have we through Christ to God-ward:
5. Not that we are sufficient of ourselves to think any thing as of ourselves; but our sufficiency is of God;
6. Who also hath made us able ministers of the new testament; not of the letter, but of the spirit: for the letter killeth, but the spirit giveth life.
7. But if the ministration of death, written and engraven in stones, was glorious, so that the children of Israel could not stedfastly behold the face of Moses for the glory of his countenance; which glory was to be done away:
8. How shall not the ministration of the spirit be rather glorious?
9. For if the ministration of condemnation be glory, much more doth the ministration of righteousness exceed in glory.
10. For even that which was made glorious had no glory in this respect, by reason of the glory that excelleth.
11. For if that which is done away was glorious, much more that which remaineth is glorious.
12. Seeing then that we have such hope, we use great plainness of speech:
13. And not as Moses, which put a vail over his face, that the children of Israel could not stedfastly look to the end of that which is abolished:
14. But their minds were blinded: for until this day remaineth the same vail untaken away in the reading of the old testament; which vail is done away in Christ.
15. But even unto this day, when Moses is read, the vail is upon their heart.
16. Nevertheless when it shall turn to the Lord, the vail shall be taken away.
17. Now the Lord is that Spirit: and where the Spirit of the Lord is , there is liberty.
18. But we all, with open face beholding as in a glass the glory of the Lord, are changed into the same image from glory to glory, even as by the Spirit of the Lord.
_