Philippians, Chapter 2 Modern Greek

01 ΕΑΝ λοιπόν υπάρχη τις παρηγορία εν Χριστώ, ή τις παραμυθία αγάπης, ή τις κοινωνία Πνεύματος, ή σπλάχνα τινά και οικτιρμοί,
02 κάμετε πλήρη την χαράν μου, να φρονήτε το αυτό, έχοντες την αυτήν αγάπην, όντες ομόψυχοι, και ομόφρονες
03 μη πράττοντες μηδέν εξ αντιζηλίας ή κενοδοξίας, αλλ' εν ταπεινοφροσύνη, θεωρούντες αλλήλους υπερέχοντας εαυτών.
04 Μη αποβλέπετε έκαστος τα εαυτού, αλλ' έκαστος και τα των άλλων.
05 Το αυτό δε φρόνημα έστω εν υμίν το οποίον ήτο και εν τω Χριστώ Ιησού
06 όστις εν μορφή Θεού υπάρχων, δεν ενόμισεν αρπαγήν το να ήναι ίσα με τον Θεόν
07 αλλ' εαυτόν εκένωσε, λαβών δούλου μορφήν, γενόμενος όμοιος με τους ανθρώπους
08 και ευρεθείς κατά το σχήμα ως άνθρωπος εταπείνωσεν εαυτόν, γενόμενος υπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δε σταυρού.
09 Δια τούτο και ο Θεός υπερύψωσεν αυτόν, και εχάρισεν εις αυτόν όνομα το υπέρ παν όνομα
10 δια να κλίνη εις το όνομα του Ιησού παν γόνυ επουράνιων και επιγείων και καταχθονίων
11 και πάσα γλώσσα να ομολογήση ότι ο Ιησούς Χριστός είναι Κύριος, εις δόξαν Θεού Πατρός.
12  Ώστε, αγαπητοί μου, καθώς πάντοτε υπακούσατε, ουχί ως εν τη παρουσία μου μόνον, αλλά τώρα πολύ περισσότερον εν τη απουσία μου, μετά φόβου και τρόμου εργάζεσθε την εαυτών σωτηρίαν.
13 διότι ο Θεός είναι ο ενεργών εν υμίν και το θέλειν και το ενεργείν, κατά την ευδοκίαν αυτού.
14 Πράττετε τα πάντα χωρίς γογγυσμών και αμφισβητήσεων
15 δια να γίνησθε άμεμπτοι και ακέραιοι, τέκνα Θεού αμώμητα εν μέσω γενεάς σκολιάς και διεστραμμένης  μεταξύ των οποίων λάμπετε ως φωστήρες εν τω κόσμω,
16 κρατούντες τον λόγον της ζωής, δια καύχημα μου εν τη ημέρα του Χριστού, ότι δεν έτρεξα εις μάτην, ουδέ εις μάτην εκοπίασα.
17 Αλλ' εαν και προσφέρω εμαυτόν σπονδήν επί της θυσίας και λειτουργίας της πίστεως σας, χαίρω και συγχαίρω μετά πάντων υμών
18 ωσαύτως δε και σεις χαίρετε και συγχαίρετε μετ' εμού.
19 Ελπίζω δε επί τον Κύριον Ιησούν, να πέμψω προς εσάς ταχέως τον Τιμόθεον, δια να ευφραίνωμαι και εγώ μαθών την κατάστασιν σας.
20 Διότι δεν έχω ουδένα ισόψυχον, όστις να μεριμνήση γνησίως περί της καταστάσεως σας.
21 Επειδή πάντες ζητούσι τα εαυτών, ουχί τα του Ιησού Χριστού.
22 Γνωρίζετε δε την δοκιμασίαν αυτού, ότι ως τέκνον μετά του πατρός εδούλευσε μετ' εμού εις το ευαγγέλιον.
23 Τούτον λοιπόν ελπίζω να πέμψω ευθύς, καθώς ίδω το τέλος των υποθέσεων μου.
24 Πέποιθα δε επί τον Κύριον ότι και εγώ ελθεί ταχέως.
25 Εστοχάσθην όμως αναγκαίον να πέμψω προς εσάς τον Επαφρόδιτον τον αδελφόν και συνεργόν και συστρατιώτην μου, απεσταλμένον δε από σας, και υπηρετήσαντα εις την χρείαν μου.
26 Επειδή επεπόθει όλους εσάς, και ελυπείτο, διότι ηκούσατε ότι ησθένησε.
27 Και τωόντι ησθένησεν αυτόν  ουχί δε αυτόν μόνον, αλλά και εμέ, δια να μη λάβω λύπην επί λύπην.
28  Όθεν έπεμψα αυτόν μετά περισσοτέρας σπουδής, δια να χαρήτε ιδόντες αυτόν πάλιν, και εγώ να έχω ολιγωτέραν λύπην.
29 Δέχθητε λοιπόν αυτόν εν Κυρίω μετά πάσης χαράς, και τιμάτε τους τοιούτους
30 επειδή δια τον έργον του Χριστού επλησίασε μέχρι θανάτου, καταφρονήσας την ζωήν αυτού, δια να αναπληρώση την έλλειψιν υμών της εις εμέ υπηρεσίας.
-












































































Philippians, Chapter 2 Demotic Greek

1. Αν, λοιπόν, έχετε κάτι ενθαρρυντικό να προσφέρετε σαν πιστοί του Χριστού ή κάποια παρηγοριά αγάπης ή κάποια συμμετοχή σας στο Πνεύμα ή κάποια αισθήματα ευσπλαχνίας και συμπόνιας,
2. ολοκληρώστε τη χαρά μου έχοντας το ίδιο φρόνημα με την ίδια αγάπη και παραμένοντας ενωμένοι σαν μια ψυχή μ' ένα φρόνημα.
3. Μην κάνετε τίποτε κινούμενοι από αντιζηλία ή ματαιοδοξία, αλλά με ταπεινοφροσύνη ο καθένας να βλέπει τον άλλο σαν ανώτερο από τον εαυτό του.
4. Να μη φροντίζει μόνο για τα ατομικά του συμφέροντα ο καθένας από σας, αλλά και για τα συμφέροντα των άλλων.
5. Να υπάρχει μεταξύ σας το ίδιο φρόνημα που υπήρχε στον Ιησού Χριστό,
6. ο οποίος, παρόλο που από τη φύση του είχε τη μορφή του Θεού, εντούτοις δε θεώρησε την ισότητά του με το Θεό σαν κάτι από το οποίο θα μπορούσε να αρπαχθεί,
7. αλλά κένωσε τον εαυτό του και πήρε τη μορφή δούλου, αποκτώντας την εξωτερική εμφάνιση του ανθρώπου. Και όταν πια πήρε την εξωτερική μορφή του ανθρώπου,
8. ταπεινώθηκε αυτόβουλα υποτασσόμενος ως το σημείο να δεχθεί ακόμα και να πεθάνει, και μάλιστα να πεθάνει στο σταυρό!
9. Γι' αυτό και ο Θεός τον υπερύψωσε και του χάρισε αξίωμα ανώτερο από κάθε άλλο αξίωμα,
10. έτσι ώστε στο αξίωμα του Ιησού να υποταχθούν όλες οι ουράνιες και επίγειες και καταχθόνιες δυνάμεις,
11. και κάθε γλώσσα να ομολογήσει ότι Κύριος είναι ο Ιησούς Χριστός, και να δοξάζεται έτσι ο Θεός Πατέρας!
12. Γι' αυτό, αγαπητοί μου, όπως με υπακούσατε πάντοτε, έτσι και τώρα να καλλιεργείτε τη σωτηρία σας με φόβο και τρόμο, και μάλιστα όχι μόνο στο βαθμό που το κάνατε όταν ήμουν ανάμεσά σας, αλλά πολύ περισσότερο τώρα που δεν είμαι μαζί σας.
13. Γιατί ο Θεός είναι στην πραγματικότητα εκείνος που ενεργεί μέσα σας και σας δίνει τη θέληση και την κινητήρια δύναμη για την εκτέλεση του θελήματός του.
14. Όλα να τα κάνετε χωρίς γογγυσμούς και αμφισβητήσεις,
15. για να γίνετε άμεμπτοι και ακέραιοι, παιδιά του Θεού αψεγάδιαστα μέσα σε μια γενιά ανθρώπων πονηρών και διεστραμμένων, ανάμεσα στους οποίους λάμπετε σαν φώτα στον κόσμο,
16. γιατί κατέχετε το Λόγο της Ζωής. Αυτό θα αποτελεί και το δικό μου καμάρι την ημέρα της λογοδοσίας μας στο Χριστό, αφού θα δείξει πως δεν αγωνίστηκα άσκοπα ούτε άσκοπα κοπίασα.
17. Μα κι αν ακόμα προσφέρω τη ζωή μου σαν σπονδή πάνω στο βωμό της θυσίας και του έργου της πίστης σας, χαίρομαι γι' αυτό και μετέχω στη χαρά όλων σας.
18. Το ίδιο κι εσείς να χαίρεστε και να συμμετέχετε στη χαρά μου.
19. Ελπίζω, μάλιστα, με τη βοήθεια του Κυρίου Ιησού, πολύ σύντομα να σας στείλω τον Τιμόθεο, ώστε να νιώθω κι εγώ ψυχικά τονωμένος μαθαίνοντας τα νέα σας.
20. Καθόσο δεν έχω κανέναν άλλο ομόψυχο μαζί μου, που να φροντίσει με ειλικρίνεια για τα ζητήματά σας.
21. Γιατί στην πραγματικότητα όλοι επιζητούν αυτά που εξυπηρετούν τα δικά τους συμφέροντα και όχι όσα εξυπηρετούν την υπόθεση του Χριστού Ιησού.
22. Αλλά του Τιμόθεου τη δοκιμασμένη ειλικρίνεια την ξέρετε, αφού σαν παιδί με τον πατέρα δούλεψε μαζί μου στο έργο του Ευαγγελίου.
23. Αυτόν, λοιπόν, ελπίζω να σας στείλω χωρίς καμιά καθυστέρηση, αμέσως μόλις διαπιστώσω τι θα απογίνει με τη δική μου υπόθεση.
24. Έχω μάλιστα την πεποίθηση, στηριζόμενος στον Κύριο, ότι κι εγώ ο ίδιος θα έρθω πολύ γρήγορα.
25. Στο μεταξύ, όμως, θεώρησα αναγκαίο να σας στείλω τον Επαφρόδιτο, τον αδελφό και συνεργάτη και συστρατιώτη μου, που εσείς μου τον στείλατε να με βοηθήσει στις ανάγκες μου,
26. γιατί σας αποζητούσε όλους σας και ήταν καταστεναχωρημένος που ακούσατε ότι αρρώστησε.
27. Και πράγματι αρρώστησε σε σημείο που κόντεψε να πεθάνει. Ο Θεός όμως τον σπλαχνίστηκε, κι όχι μόνο αυτόν αλλά κι εμένα, ώστε να μη μου προστεθεί λύπη πάνω στη λύπη.
28. Βιάστηκα λοιπόν να σας τον στείλω όσο γίνεται γρηγορότερα, ώστε κι εσείς να χαρείτε ξαναβλέποντάς τον και η δική μου λύπη να μετριαστεί.
29. Υποδεχτείτε τον, λοιπόν, όπως το θέλει ο Κύριος, με πολλή χαρά. Και τους ανθρώπους σαν κι αυτόν να τους τιμάτε ιδιαίτερα,
30. αφού για το έργο του Χριστού κόντεψε να πεθάνει, ριψοκινδυνεύοντας τη ζωή του για να έρθει και να αναπληρώσει αυτός τη βοήθεια που δεν μπορούσατε εσείς οι ίδιοι να μου προσφέρετε εξαιτίας της απόστασης.
-














































































Philippians

Philippians, Chapter 2 Ancient Greek

1. Εἴ τις οὖν παράκλησις ἐν Χριστῷ, εἴ τι παραμύθιον ἀγάπης, εἴ τις κοινωνία Πνεύματος, εἴ τις σπλάγχνα καὶ οἰκτιρμοί,

2. πληρώσατέ μου τὴν χαράν, ἵνα τὸ αὐτὸ φρονῆτε, τὴν αὐτὴν ἀγάπην ἔχοντες, σύμψυχοι, τὸ ἓν φρονοῦντες,

3. μηδὲν κατὰ ἐρίθειαν ἢ κενοδοξίαν, ἀλλὰ τῇ ταπεινοφροσύνῃ ἀλλήλους ἡγούμενοι ὑπερέχοντας ἑαυτῶν.

4. μὴ τὰ ἑαυτῶν ἕκαστος σκοπεῖτε, ἀλλὰ καὶ τὰ ἑτέρων ἕκαστος.

5. τοῦτο γὰρ φρονείσθω ἐν ὑμῖν ὃ καὶ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ,

6. ὃς ἐν μορφῇ Θεοῦ ὑπάρχων οὐχ ἁρπαγμὸν ἡγήσατο τὸ εἶναι ἴσα Θεῷ,

7. ἀλλ' ἑαυτὸν ἐκένωσε μορφὴν δούλου λαβών, ἐν ὁμοιώματι ἀνθρώπων γενόμενος, καὶ σχήματι εὑρεθεὶς ὡς ἄνθρωπος

8. ἐταπείνωσεν ἑαυτὸν γενόμενος ὑπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δὲ σταυροῦ.

9. διὸ καὶ ὁ Θεὸς αὐτὸν ὑπερύψωσε καὶ ἐχαρίσατο αὐτῷ ὄνομα τὸ ὑπὲρ πᾶν ὄνομα,

10. ἵνα ἐν τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ πᾶν γόνυ κάμψῃ ἐπουρανίων καὶ ἐπιγείων καὶ καταχθονίων,

11. καὶ πᾶσα γλῶσσα ἐξομολογήσηται ὅτι Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς εἰς δόξαν Θεοῦ πατρός.

12. Ὥστε, ἀγαπητοί μου, καθὼς πάντοτε ὑπηκούσατε, μὴ ὡς ἐν τῇ παρουσίᾳ μου μόνον, ἀλλὰ νῦν πολλῷ μᾶλλον ἐν τῇ ἀπουσίᾳ μου, μετὰ φόβου καὶ τρόμου τὴν ἑαυτῶν σωτηρίαν κατεργάζεσθε·

13. ὁ Θεὸς γάρ ἐστιν ὁ ἐνεργῶν ἐν ὑμῖν καὶ τὸ θέλειν καὶ τὸ ἐνεργεῖν ὑπὲρ τῆς εὐδοκίας.

14. πάντα ποιεῖτε χωρὶς γογγυσμῶν καὶ διαλογισμῶν,

15. ἵνα γένησθε ἄμεμπτοι καὶ ἀκέραιοι, τέκνα Θεοῦ ἀμώμητα ἐν μέσῳ γενεᾶς σκολιᾶς καὶ διεστραμμένης, ἐν οἷς φαίνεσθε ὡς φωστῆρες ἐν κόσμῳ,

16. λόγον ζωῆς ἐπέχοντες, εἰς καύχημα ἐμοὶ εἰς ἡμέραν Χριστοῦ, ὅτι οὐκ εἰς κενὸν ἔδραμον οὐδὲ εἰς κενὸν ἐκοπίασα.

17. Ἀλλ' εἰ καὶ σπένδομαι ἐπὶ τῇ θυσίᾳ καὶ λειτουργίᾳ τῆς πίστεως ὑμῶν, χαίρω καὶ συγχαίρω πᾶσιν ὑμῖν·

18. τὸ δ' αὐτὸ καὶ ὑμεῖς χαίρετε καὶ συγχαίρετέ μοι.

19. Ἐλπίζω δὲ ἐν Κυρίῳ Ἰησοῦ Τιμόθεον ταχέως πέμψαι ὑμῖν, ἵνα κἀγὼ εὐψυχῶ γνοὺς τὰ περὶ ὑμῶν·

20. οὐδένα γὰρ ἔχω ἰσόψυχον, ὅστις γνησίως τὰ περὶ ὑμῶν μεριμνήσει·

21. οἱ πάντες γὰρ τὰ ἑαυτῶν ζητοῦσιν, οὐ τὰ Χριστοῦ Ἰησοῦ.

22. τὴν δὲ δοκιμὴν αὐτοῦ γινώσκετε, ὅτι ὡς πατρὶ τέκνον σὺν ἐμοὶ ἐδούλευσεν εἰς τὸ εὐαγγέλιον.

23. τοῦτον μὲν οὖν ἐλπίζω πέμψαι ὡς ἂν ἀπίδω τὰ περὶ ἐμὲ ἐξαυτῆς·

24. πέποιθα δὲ ἐν Κυρίῳ ὅτι καὶ αὐτὸς ταχέως ἐλεύσομαι.

25. Ἀναγκαῖον δὲ ἡγησάμην Ἐπαφρόδιτον τὸν ἀδελφὸν καὶ συνεργὸν καὶ συστρατιώτην μου, ὑμῶν δὲ ἀπόστολον καὶ λειτουργὸν τῆς χρείας μου, πέμψαι πρὸς ὑμᾶς,

26. ἐπειδὴ ἐπιποθῶν ἦν πάντας ὑμᾶς, καὶ ἀδημονῶν διότι ἠκούσατε ὅτι ἠσθένησε.

27. καὶ γὰρ ἠσθένησε παραπλήσιον θανάτου· ἀλλ' ὁ Θεὸς αὐτὸν ἠλέησεν, οὐκ αὐτὸν δὲ μόνον, ἀλλὰ καὶ ἐμέ, ἵνα μὴ λύπην ἐπὶ λύπην σχῶ.

28. σπουδαιοτέρως οὖν ἔπεμψα αὐτόν, ἵνα ἰδόντες αὐτὸν πάλιν χαρῆτε, κἀγὼ ἀλυπότερος ὦ.

29. προσδέχεσθε οὖν αὐτὸν ἐν Κυρίῳ μετὰ πάσης χαρᾶς, καὶ τοὺς τοιούτους ἐντίμους ἔχετε,

30. ὅτι διὰ τὸ ἔργον τοῦ Χριστοῦ μέχρι θανάτου ἤγγισε, παραβουλευσάμενος τῇ ψυχῇ ἵνα ἀναπληρώσῃ τὸ ὑμῶν ὑστέρημα τῆς πρός με λειτουργίας.

 













































































Philippians, Chapter 2 (KJV)

1. If there be therefore any consolation in Christ, if any comfort of love, if any fellowship of the Spirit, if any bowels and mercies,
2. Fulfil ye my joy, that ye be likeminded, having the same love, being of one accord, of one mind.
3.  Let nothing be done through strife or vainglory; but in lowliness of mind let each esteem other better than themselves.
4. Look not every man on his own things, but every man also on the things of others.
5.  Let this mind be in you, which was also in Christ Jesus:
6. Who, being in the form of God, thought it not robbery to be equal with God:
7. But made himself of no reputation, and took upon him the form of a servant, and was made in the likeness of men:
8. And being found in fashion as a man, he humbled himself, and became obedient unto death, even the death of the cross.
9. Wherefore God also hath highly exalted him, and given him a name which is above every name:
10. That at the name of Jesus every knee should bow, of things in heaven, and things in earth, and things under the earth;
11. And that every tongue should confess that Jesus Christ is Lord, to the glory of God the Father.
12. Wherefore, my beloved, as ye have always obeyed, not as in my presence only, but now much more in my absence, work out your own salvation with fear and trembling.
13. For it is God which worketh in you both to will and to do of his good pleasure.
14. Do all things without murmurings and disputings:
15. That ye may be blameless and harmless, the sons of God, without rebuke, in the midst of a crooked and perverse nation, among whom ye shine as lights in the world;
16. Holding forth the word of life; that I may rejoice in the day of Christ, that I have not run in vain, neither laboured in vain.
17. Yea, and if I be offered upon the sacrifice and service of your faith, I joy, and rejoice with you all.
18. For the same cause also do ye joy, and rejoice with me.
19. But I trust in the Lord Jesus to send Timotheus shortly unto you, that I also may be of good comfort, when I know your state.
20. For I have no man likeminded, who will naturally care for your state.
21. For all seek their own, not the things which are Jesus Christ's.
22. But ye know the proof of him, that, as a son with the father, he hath served with me in the gospel.
23. Him therefore I hope to send presently, so soon as I shall see how it will go with me.
24. But I trust in the Lord that I also myself shall come shortly.
25. Yet I supposed it necessary to send to you Epaphroditus, my brother, and companion in labour, and fellowsoldier, but your messenger, and he that ministered to my wants.
26. For he longed after you all, and was full of heaviness, because that ye had heard that he had been sick.
27. For indeed he was sick nigh unto death: but God had mercy on him; and not on him only, but on me also, lest I should have sorrow upon sorrow.
28. I sent him therefore the more carefully, that, when ye see him again, ye may rejoice, and that I may be the less sorrowful.
29. Receive him therefore in the Lord with all gladness; and hold such in reputation:
30. Because for the work of Christ he was nigh unto death, not regarding his life, to supply your lack of service toward me.
-